Oudjaarsgewoonte.

Het was me voorheen nooit zo opgevallen dat echt je hele huis na het bakken naar oliebollen ruikt.

Ik begin te begrijpen waarom mijn vader dat vroeger in de schuur moest doen...

17:29:21 on 30-12-08 by Tylani - comments

Verduidelijking.

Ik ben nu hier.
Niet meer daar.
Maar als u meer vroeger wilt lezen, dan moet u daar zijn.
Of hier, als u heel ver terug wilt lezen.
Maar nu ben ik hier.
En hier is van mij, dus ik ga hier lekker lang blijven.

19:47:28 on 29-12-08 by Tylani - comments

Wintergedachten.

Ik hou niet van kou. Vroeger kon ik er nog wel een beetje tegen, maar sinds ik ME heb heb ik heb echt een hekel aan kou. Ik ben het soort persoon die bij tweeëntwintig graden in de woonkamer de kachel hoger wil. Die haar shirts uitzoekt op over-elkaar-aantrekbaarheid. Die op stal bij haar paard van september tot mei een muts op haar kop doet. (*)

Maar als het dan toch moet winteren, doe me dan maar winter waar je wat aan hebt. Niet van dat halfzachte, net wat boven nullige druilweer met natte sneeuw, nee, het beter vriesweer, daar hou ik van. Droog, zonnig en vijf tot tien graden onder nul. Schaatsweer.

Vroeger kon ik schaatsen. Voor de vermoeidheid mijn spieren velde woonde ik in bij de familie van een bekende schaatser en schaatste dus zelf ook. Ik en mijn combinoren -op echte leren schoenen kwam dit stadskind niet vooruit- schaatsten in het jaar dat de Elfstedentocht werd verreden zelfs de negen dorpentocht van om en nabij de tachtig kilometer. Sindsdien stond ik nog tweemaal op het ijs. Een keer met Lyka op een plasje, een jaar of vijf geleden en een jaar of wat daarna op de stadsijsbaan van Delft. Beide keren bleek ik in ieder geval de theorie van het schaatsen nog te bezitten, ook al maakte mijn gebrek aan spierkracht snel een einde aan enig langdurende ijspret. Maar ja, echt vriezen hadden we dan ook al in geen jaren gehad, en ijsbanen zijn sowieso minder leuk dan the real thing, dus ik had een excuus.

Mijn schoonouders wonen in S., een vergelijkbaar dorp als hetgeen waar ik destijds woonde bij mijn schaatsende pleegouders. Ze hebben er geen negen dorpentocht, maar wel een ondergelopen weiland, wat in de winter de benaming 'schaatsbaan' krijgt. Mijn schoonmama was lid en ik mocht doen alsof ik haar was en zo togen Lyka en ik naar de ijsbaan. Alwaar het hele dorp met ons was. Vóór ons wel te verstaan. In een hele lange rij. Zonder enige zitplaatsen.

Maar ik heb geschaatst.
En het ging best goed, ik ben niet gevallen en heb schoonmoeders kunstschaatsen niet gesloopt. (Mijn eigen oude vertrouwde combinoren bleken in tien jaar berging toch wat roest en botheid opgepakt te hebben.) Ik heb één heel rondje grote baan gehaald en verscheidende rondjes kinderbaan. Ik had zelfs nog energie over om de auto naar huis te rijden.

Dus eigenlijk moet ik nu tevreden zijn. Het vriest, er was ijs, ik schaatste, ik ben gelukkig. Op deze herinneringen kan ik weer jaren mee.
Het heeft dus helemaal geen zin om te dromen over een dichtgevroren Vlist en warme chocolademelk bij schaatsschuur Van Diemen. Nee, beter ben ik maar gewoon tevreden.

...

Ik moet mijn hoofd toch eens leren wat beter naar me te luisteren.

(*)Ik kan ook niet tegen warmte, tenminste, van het soort dat boven de drieëntwintig graden is, te vochtig, te droog of te zonnig, maar das een heel ander verhaal.

19:43:00 on 29-12-08 by Tylani - comments

Gedoe.

Nanne en ik gaan trouwen.
Op zeven zeven tweeduizendnegen, want op zeven zeven tweeduizendzeven zijn we verloofd.
Maar dat wist u al.

Omdat we houden van op tijd zijn we al in ondertrouw gegaan -daar waar we wonen- en hebben we de bruiloft al geregeld en betaald -daar waar we willen trouwen-, zodat we zeker weten dat geen enkele bureaucratische gemeente nog roet in het eten kan gooien. Feitelijk kunnen we dus gewoon wachten tot juli en dan in onze spijkerbroeken gaan trouwen. Maar dat gebeurt natuurlijk niet. Ty wil 'mooi' en 'gaaf' en 'maar eenmaal in je leven' en meer van dat al. Onderdeel van dat 'eenmaal' waren dingen als hairextensions -kom nou zeg, je dacht toch niet dat ik vierhonderd eurie ging neertellen voor iets anders dan trouwen-, trouwkoetsen met matching zwarte friezen en een feest wat zich vooral niet in de vereniging -want die zien we al zo vaak- zou afspelen. Het mag duidelijk zijn dat wij met ons iets-hoger-dan-minimum inkomen dat niet echt kunnen betalen.

OK. Daar komen we wel overheen. Trouwen kan ook anders. Wat nou 'had ik altijd al gewild', een visie is er om te wijzigen.
...
Ik zat er toch mee. Maar ik zette me erover heen en keek naar dat wat we ons wél konden veroorloven. Of wat er gewoon nodig was.
(Dat 'nodig', dat moet u ruim zien hoor. Ik kan best begrijpen dat anderen het hebben van een jurk van ettelijke honderden euro's niet als noodzakelijk beschouwen en dat ringen best van een ander materiaal dan witgoud kunnen, maar bij mij kan dat niet. Zonder jurk wordt er niet getrouwd. Punt.)

In het kader van het alles op tijd regelen maakten wij van de week alvast ons eerste tijdschema. Wanneer komt wat, wat kost wat en wie gaat wat regelen.
Nu zoek ik dus een aparte, gothic-achtige, misschien wat middeleeuwse of anderszins vage maar vooral niet zwarte en toch mooie en niet te warm of koude, trouwjurk.
Bij voorkeur bij een zaak om de hoek zodat ik hem kan passen en proberen en dan precies in mijn maat maar wel zo dat ik hem volgend jaar kan inruilen voor een jurk die ik dan wel pas omdat ik nog tien zwangerschapskilo's kwijt moet. Dat u niet denkt dat ik veeleisend ben ofzo.

Na een middagje internetten had ik pas vier opties. En allemaal van zaken overzee, met non refund policies (maar dan weer wel met tailored to fit).

Nanne doen we gewoon een jasje of een pak, Lyka een jurkje in ongeveer de kleur van de mijne. De ringen de goedkoopste bij de plaatselijke juwelier en het feest in de vereniging.
Dus waarom is het kiezen van een jurk zo moeilijk?!

Ik had veel beter meisje kunnen blijven, zonder dat vrouwelijke was ik veel eerder klaar geweest met al die trouwkleding. Alhoewel ik me afvraag of Nanne daar mee in zou stemmen, Ty in legerbroek en bandshirt in het stadhuis...

19:43:00 on 20-12-08 by Tylani - comments

Krabbers United.

Waar het krabben van ochtendijs van mijn Myka al niet goed voor is. Vooral voor koude handen, maar ook voor gedachten als: 'Scratch. Dat kan nooit de juiste vertaling van 'krabben' zijn. Niet als het om het ontijzen van auto's gaat. Straks even opzoeken.'

Dat zoek je dan op, en behalve dat Google je dan redelijk grappige reclamefilmpjes geeft vind je dan ook dit.

De club van mensen die er een hekel aan heeft hun auto te de-icen.

Laat het even op u inwerken. Ik weet dat het veel is om in een keer binnen te laten.
Er is een club van échte ménsen die steun bij elkaar vinden bij het ijsloos maken van hun auto's.

Dat we weer even weten dat onze problemen eigenlijk niets voorstellen...

19:44:00 on 16-12-08 by Tylani - comments

Als de lichtjes doven...

Lyka en ik gingen de kerstboom opzetten, nog best een heel karwei, daar een jaar stof vergaren in de berging blijkbaar genoeg was om in het geheel te vergeten hoe dat ook al weer ging, die takken insteken. En daarbij is ons huis eigenlijk te klein voor een boom van één meter tachtig. Maar wat zou het, we hadden het vermaledijde ding eindelijk op zijn plek en alle takken zaten mooi, hij leek bijna echt. Nu hoefden we alleen nog maar de lampjes te ontwarren, die erin te hangen en dan konden we de leuke dingen gaan doen: het daadwerkelijke optuigen.

Lampjes dus.

Ontwarren, dat wilden ze nog wel. Maar branden, dat zat er niet in.
Misschien verwacht ik ook te veel van simpele kerstlampjes. Ik had ze zeven jaar geleden aangeschaft en verwachtte eigenlijk dat ze het nog deden. Vorig jaar deden ze het immers ook nog. Maar dat is blijkbaar niet het soort gedachten wat men ongestraft mag hebben.
Geen lampjes dus, zelfs niet in vier andere stopcontacten.
En het was tien voor negen.

Naar de stad racen om tien minuten voor sluitingstijd was me echt te veel, en ondanks Lyka's veelvuldige protesten dat lampjes echt niet per sé nodig waren in een boom of anders toch wel na de ballen opgehangen konden worden stelde ik het optuigen uit tot zondag. De boom laten we ondertussen staan, groen en leeg.

Nanne is werken.
Iets met verhuizing van computers en servers en dat dat niet overdag kan omdat er dan klanten gaan zeuren.
Moreno is bij oma, want wij gaan morgen met Lyka een intiem dagje gedrielijk naar de Spellenbeurs in Amersfoort.
Lyka ligt al in bed, om bovengenoemde, voor vroeg opstaan zorgende redenen.
Ik ben alleen beneden, met een lege, groene, donkere, eigenlijk te groot voor de kamer zijnde kerstboom en een kop thee.

Dat ik me nu heel, héél alleen voel, das niet heel abnormaal, toch?...

Waarmee dus maar weer eens bewezen is dat ik een bijzondere gave heb voor het zwelgen in mijn eigen ongeluk. In plaats van mijn eenzaamheid aan de spar te hangen en in mijn warme bedje een luisterboek gaan liggen luisteren ga ik er een logje over pennen...

19:44:00 on 12-12-08 by Tylani - comments

Missing.

Wonderbaarlijk, hoe twee, grote, door de winkel heen stuiterende, alles omgooiende, de buurt bij elkaar blaffende en overal haar achterlatende, witte honden er voor kunnen zorgen dat ik mijn lieve Pucky zo verschrikkelijk mis.

more...

21:07:55 on 07-12-08 by Tylani - 1 comment

Gelezen: Linehan.

Het boek is afgrijselijk ingewikkeld, en bovendien geschreven voor de trainers ipv de client, maar de laatste zin van de laatste pagina was wel aardig.

"Koppigheid is het opleggen van je wil aan de realiteit. (...) Het is het tegengestelde van doen wat werkt"

Mijn wil opleggen aan de realiteit... zoals het daar staat lijkt het inderdaad absurd.

Er staat ook een voorbeeldje bij:

"Het leven lijkt op het slaan van tennisballen die uit een werpmachine komen. Een mens heeft tot taak zijn best te doen om iedere bal te raken. Weigeren te accepteren dat er een bal aankomt maakt niet dat deze wegblijft. Koppigheid, verzet, huilen of jammeren zorgt er niet voor dat de machine stopt met het werpen van ballen; ze blijven komen, keer op keer."

Zo voel ik me inderdaad af en toe. Ik sta daar maar te staan en alle ballen weg te slaan en wat ik ook doe, ze blijven maar komen. Ik kan naast de lijn gaan staan en de ballen bekijken die voorbij razen, maar afgezien van de enorme stapel ballen en rotzooi die ik dan krijg word ik daar ook een beetje kriegel van en wil ik ze slaan. en bij tijd en wijlen sla ik alle ballen zo verschrikkelijk mis dat ik zin heb om jankend op mijn knieen te zakken en huilend aan de machine te vragen of hij niet op kan houden. Hou op! Ik wil niet meer! Ik ben moe!
Maar omdat de wereld niet ophoud met ballen gooien en ik niet durf te sterven ga ik maar weer staan en slaan.

Wonderbaarlijk dat dat het enige zinnetje is dat me is bijgebleven uit dat hele boek.

21:06:19 on 07-12-08 by Tylani - comments

Rare Angst.

Ik ben bang voor buizen. Niet van die kleine lieve buisjes, maar voor grote verwarmings en isolatie buizen. Ik ben ook bang voor machines. Meestal hebben die allerhande buizen aan zich vast zitten en daarbij maken ze herrie. Mijn vader werkte vroeger in een ziekenhuis en dat ziekenhuis had een machinekamer. Met mooie koperen en zilveren ketels (RVS weet ik nu) en dito buizen. En een glazen raam zodat je dat alles kunt zien vanaf de gang. Heel mooi. Om naar te kijken.

Vannacht was ik op een boerderij. En om de een of andere reden was ik de uitverkorene om allerlei machines te bedienen. Eentje om te zorgen dat het water niet te hoog stond (splush, slpush, slurp, hnnggg), eentje om het voer voor de beesten te vermalen (hnnggg, hnnggg, kruntsj, kruntsj, kaboem) en eentje om (ik snap het zelf ook niet) modder te maken waarin het kalf kon rollen. Alles maakte herrie, alles was groot, alles bewoog op de meest onverwachte momenten, alles was ENG.

Toen ik wakker werd was ik doodsbang voor de Bedrijfs Veiligheids Cursus die ik zometeen mag gaan doen. En ik weet zeker dat EHBO niets met machines te maken heeft.

21:05:18 on 07-12-08 by Tylani - comments

Blauwtje.

In je droom met een heleboel mensen van de vereniging wat gaan drinken. Onder die mensen is S., mijn mooie, lieve, met zacht en lekker ruikend lang zwart haar en mooie jurken, vriendin. Of liever, dat mocht ik willen. Alle mensen in de droom zijn aardig tegen je. Behalve zij. Zij loopt in de tweede helft van de droom zo demonstratief van me weg dat ik me bij het ontwaken huilend afvraag wat ik fout heb gedaan.

21:04:14 on 07-12-08 by Tylani - comments

Duidelijk.

Er was eens een meisje. Een meisje met een bus. Niet zomaar een bus, maar een mooie, grote, met graffity bespoten bus. Ook een bus met een hoop deuken, maar een kniesoor die daar op let. Het meisje ging met vriendinnen V. en N. op wereldreis. Helemaal naar de groothandel in Weesp. Voor die reis moesten er natuurlijk een aantal dingen gebeuren, de tank van de bus moest vol en de banden moesten opgepomt. Nadat ze erachter kwam dat er tankstations zijn waar je voor lucht moet betalen zochten ze verder naar lucht, bij voorkeur ergens overdekt, want het waaide, en regende, en sneeuwde en het was koud. En zo kwam ons meisje bij een tankstation langs de grote weg, met gratis lucht en koffie en chocomel.

Ze stapte uit, liep om haar bus heen (de vriendinnen bleven lekker warm en droog binnen zitten) en zocht naar het knopje van het luchtapparaat. Nergens een knopje. Wel een rare meter met een handel. Na het lezen van de instructies bleek dat je de hendel kon inknijpen (half) en dat er dan lucht uit de band loopt en dat je de hendel kon inknijpen (helemaal) en dat er dan lucht in de band loopt. Dat kan ik wel, dacht het meisje. Dopje van het ventiel, slang uittrekken en hoppa! Niets van dat hoppa. Een hoop gesis en de meter die aangaf dat er, van de vereiste 2.4 bar die de autoband nodig had om mee te kunnen rijden, nog maar 1.8 over was.

Ik doe iets niet goed, dacht ze, en las nogmaals de instructies. Half indrukken voor leeg laten lopen en heel indrukken voor vol, het stond er echt. Vriendin N. helpt mee en drukt op de hendel, in blijkt echt zover in te zijn als het meisje hem had ingedrukt. Opnieuw proberen. Weer een hoop gesis later zegt de meter nog maar 1.4 bar! Naar de balie dan maar, waar een meisje staat dat 'geen verstand heeft van autozaken'. En dan werk je op een tankstation... Maar, er is een lieve meneer die wel mee wil, en even zijn jas gaat halen. Tien minuten later heeft de meneer eindelijk zijn jas aan en komt naar buiten.

Bij de bus aangekomen staan vriendinnen N. en V. lachend naar het meisje te kijken. 'Hij doet 't!' De meneer gaat weer weg en het meisje vraagt uitleg aan haar vriendinnen. 'Je moest op dit knopje drukken...', meldt vriendin V. terwijl ze naar een heel geel knopje wijst wat behoorlijk afsteekt tegen het groen van het luchtapparaat en waarbij bovendien staat: 'druk hier om luchtinvoer te starten'. 'Maar...dat stond helemaal niet in de instructies! toch...?' protesteerd het meisje. Ze herleest de instructies voor de derde keer. En daar staat het. Stap drie. 'Druk op de gele knop'

Ik ben niet blond. Echt niet.

21:02:47 on 07-12-08 by Tylani - 1 comment

De Eerste.

Om even te kijken hoe het er hier uit gaat zien jat ik wat logjes van mijn oude weblog.

Here we go:

Zie boven.

21:02:32 on 07-12-08 by Tylani - comments