Studie Zweeds.

Jag šlska du. Nee.
Jag šlska dir. Ook niet.
Jag šlska din.

Ik had beter moeten opletten op school.

Wat was ook al weer het verschil tussen een bezittelijk voornaamwoord en een bijvoegelijk? Wat was ook al weer die bijwoordelijke bijvoeglijke bepaling? Waar stond ook al weer het meewerkende voorwerp uitgelegd? En wie heeft in hemelsnaam iets als bijvoeglijk gebruikt zelfstandig naamwoord bedacht? Of iets als onbepaald onzijdig lidwoord?

Ik heb bijna heimwee naar oefeningen als 'onderstreep in elke zin de persoonvorm en het gezegde', waarbij je dan voor elke zin een ander kleurtje mocht gebruiken...

14:19:43 on 29-01-09 by Tylani - comments

Prioriteiten.

Ze heeft een eigen atelier en kan zulke mooie dingen maken.*
Trouwjurken bijvoorbeeld.
De mijne bijvoorbeeld.
Want ik had zo veel eisen, daar kon de standaard gothic winkel niet tegenop.
(Dat hadden we proefondervindelijk ondervonden, laatst op onze jurkendag in de stad van de extremen, Amsterdam. Er is wel veel, mits je maar zwart wilt. En dat was nu juist wat ik niet wilde.)
Ze heeft een mooie tekening geschetst, van hoe het zou kunnen worden.
Met laagjes, en hoepels en baleinen of korsetten, wat ik maar wil.
De stoffen kan ik dan zelf uitzoeken.
Het kan zo mooi worden. Zů gaaf, zů once-in-a-lifetime, zů Tyl.

Dat is, als ik genoeg uit de huwelijksbegroting weet weg te strepen om haar achthonderdvijftig euro's te betalen...

*En ze is nog aardig ook, verdorie.

16:55:50 on 26-01-09 by Tylani - comments

Nieuwe aanwinst.

Noem het verdringen, noem het afleiding of vervanging.
Het kan mij allemaal weinig schelen.
Daarbij, ik ben helemaal niet zo van het uitgebreide rouwen, en dat doet overigens toch iedereen op zijn eigen manier.

Ik heb haar lief, en de pijn om Indigo wordt er ietsje minder door.

Dus er is helemaal geen reden om me schuldig te voelen, of bij voorbaat alvast in de verdediging te schieten als ik mijn omgeving vertel van Ons nieuwe poesje, toch?

21:43:17 on 25-01-09 by Tylani - comments

Nog steeds niet terug.

Ik had moeten weten dat het nemen van een zwarte kat niet in mijn zwart gevulde kledingkast zou passen.

Bij elk hoopje iets op bank of tafel denk ik Indigo te zien...

20:32:53 on 20-01-09 by Tylani - comments

Familiecrisis.

Ons katertje Indigo nergens te vinden.
Kleine rode bloedspetters in de gang.

Ik ben in alle staten.

06:52:39 on 20-01-09 by Tylani - comments

Kwijt.

Ik werkte niet meer.
En dus had ik tijd.
Ik hoefde enkel nog even bij mijn paardje langs en dan had ik daarna zeeŽn van ruimte om wat aan mijn log te klooien of alle emails van het ene naar het andere programma te verplaatsen. Of misschien zou ik wel wat opruimen. Daar op tafel lag nog een stapel van een week of zeven oud die wel eens uitgezocht mocht. Of ik kon stoofvlees maken. Uitgebreid, met eigen kruiden in plaats van met een zakje. Ik zou de vent extra vroeg bij het kinderdagverblijf kunnen ophalen en heerlijk lang met hem badderen. Of misschien zou ik wel helemaal niets doen, met thee op de bank, om eens lekker uit te rusten.

Ik zou na mijn paardje alleen nog even wat boeken terugbrengen bij de bieb en wat boodschappen halen, en daarna had ik tijd.
Goed, ik zat een kwartiertje vast in de ingang van de bibliotheek terwijl haar medewerkers in allerijl probeerden het ding genoeg te slopen zodat ik er weer uit kon, maar ik had nog tijd.
Ok, ik zou bij het kruidvat dan nog even babyvoeding meenemen, maar daar kwam ik toch langs onderweg naar de supermarkt. En toen bleek dat de scootmobiel niet berekend was op zoveel spullen en ik tussendoor nog even naar huis moest maakte dat helemaal niet uit, zo ver is het kruidvat immers niet. Tijd zat.
Toen de ene winkel niet had wat ik wilde hebben kon ik dus nog best ook nog even bij die andere langs. Feitelijk werd de route naar huis er niet zo heel veel langer van, het was bijna op de route.
Eenmaal thuis bleek dat ik het uitruimen toch beter niet aan Nanne kon overlaten. Er moest veel te veel de koelkast of de vriezer in. Ik kon tegelijkertijd alvast het stoofvlees opzetten, waar ik voor de zekerheid, stel dat ik geen zin meer had in gedoe, alvast een kruidenzakje voor had meegenomen, dan had ik straks meer tijd over. Maar goed, van die tijd had ik nog genoeg.
Terwijl ik wachtte tot het theewater kookte kon ik dan wel even de spullen die naar boven moesten ook alvast wegbrengen. En dan meteen Moreno's draagzak meenemen, die moest nog onder zijn bed. En als ik dan toch boven was kon ik mooi een ander handtasje uit de kast vissen om te gebruiken. Elke dag dezelfde tas is ook maar zo saai. Eenmaal beneden moest het theewater opnieuw gekookt worden, maar van die tijd had ik nog genoeg.

Toen ik eindelijk mijn thee had en achter de pc Nanne wilde gaan verblijden met mijn bloedstollende vastgezeten-in-draaideur relaas keek ik op de klok.

Half vier.

...

Wie heeft al mijn tijd gejat?!

Iets zegt me dat het vlees een zakje krijgt...

15:50:43 on 19-01-09 by Tylani - 2 comments

Melancholie?

Punkbandje op de radio.

Prompt goed voor een capuchon-op-met-haar-voor-de-ogen, flair voor de dramatic, stuurs kijkend in de raamkozijn zittend, onbereikbaar ongenaakbaar mysterieus maar om aandacht smekend, ik-wil-met-de-trein-en-roken pubergevoel.

11:37:22 on 16-01-09 by Tylani - comments

Afscheid.

Ergens in februari 2006 begon ik. Eerst als invaller, daarna voor vast.
Eerst de woensdag en donderdag, later ruilde de donderdag met de maandag.
Ik vond het zwaar, maar kon het geld goed gebruiken. En voelde me er ook wel een soort van onafhankelijk door. Zelfs nadat Nanne en ik gingen samenwonen bleef ik het doen, ook al was het financieŽl niet meer nodig. Het was zwaarder, maar ik voelde me vrij. Het was werk, en dat had ik nooit echt gekund. Het kon nu, omdat het flexibel was, veel vrijer dan enig ander werk in tijden en afbellen. Het geld was echt van mij, en alleen ikzelf mocht beslissen waar het naar toe ging. Na mijn zwangerschapsverlof kon ik niet wachten weer te gaan werken. Weer iets te doen, een verantwoordelijkheid te hebben. Ik vond het eigenlijk te zwaar maar deed het toch. Hier had ik toch voor gekozen? Nooit eerder was de gedachte in me opgekomen dat stoppen een optie was.

more...

11:30:23 on 16-01-09 by Tylani - comments

Gekte.

Ik heb 'ja' gezegd, en dat terwijl hij eigenlijk om het jaar zou gaan...

21:26:58 on 13-01-09 by Tylani - comments

Personeelsuitje.

Hij heeft er weer een.

Was ik net zo opgelucht dat het kerstpakket enkel kerstpakketachtige spullen bevatte en niets wat leek op kaartjes of briefjes met 'wij gaan op vakantie wil je mee' erop, nu kwam er eentje met de post. Gewoon, heel onopvallend incognito, in een witte envelop met zijn naam erop. Omdat het ding van de buitenkant wat weg had van een salarisstrookje legde ik het briefgeheim naast me neer en maakte hem open. En werd subiet verblind door een zonnige foto van Duitsland in de sneeuw.

Winterberg is het dit keer.
Ergens in maart.

Mijn geest twijfelt nog tussen zijn baas aanschrijven dat maart ťcht te snel en Duitsland tť dichtbij is voor overgevoelige vriendinnetjes of heel nonchalant de kaart in de oud papierbak mieteren...

12:22:46 on 13-01-09 by Tylani - comments

Struisvogel. Zand.

Kijk, het is echt niet zo dat ik in ontkenning ben.
Ik weet heus wel dat ik eind dit jaar de magische ik-word-oud grens ga overschrijden. En doe daar verder helemaal niet moeilijk over. Massa mensen gingen me al voor, en ik heb me laten vertellen dat het leven erna zo goed als hetzelfde is als het leven ervoor.

Maar om me nu in januari al een brief te sturen om me te helpen herinneren, dat vind ik dan wel weer erg cru...

12:12:30 on 13-01-09 by Tylani - comments

Mijn profiel.

Ik werd door een vriendin overgehaald tot Facebook, zoiets als Hyves maar dan 'veeeeeeel cooler', althans, volgens die vriendin.
Het heeft een saaie profielpagina met veel wit en blauw maar dan weer wel een overzichtelijk status balkje, zodat je aan jan en alleman kunt laten zien dat je je administratie aan het bijwerken, aan het eten of nog aan het werk bent. En het heeft kinderlijk tijdverdrijf. Zoals Greenpatch. Een strookje groen waar je plantjes op plant. Met reclame die dan per plantje wat aan het regenwoud doneert, maar dat geloven we niet zo. Nee, die plantjes, die zijn leuk. Je kan pas plantjes planten als je ze van een ander gekregen hebt. Om ze van een ander te krijgen moet je eerst plantjes versturen. Een groot cadeaufestijn dus, net V&D's prijzencircus. En, het kan ook met visjes! Ik een visje, jij een visje, wij allemaal een visje.

Maar goed, ik had dus al Hyves, en zelfs daar deed ik niet zo veel mee.
Zo nu en dan herinnerd mijn computer me eraan dat het bestaat in de vorm van 'Er is er 1 jarig' mailtjes en dan kijk ik even, of zet er een nieuwe foto op. Ik ben helemaal niet zo sociaal op de pc, zelfs mijn MSN, wat verdorie de hele dag aan staat te staan -wel op 'afwezig' naturlijk, stel je voor dat mensen denken dat ik thuis ben-, wordt zelden voor meer gebruikt dan om het saldo van mijn bankrekening op te vragen.

En nu heb ik ook nog dat Facebook. Waar veel meer opties opzitten dan bij Hyves, dus enkel kopieŽren van datgene wat daar al stond volstaat nu niet. In ruil daar voor speel ik nu stompzinnige spelletjes, waaruit dan blijkt dat ik extrovert ben, zodat maar weer eens bewezen is dat er niets klopt van dat soort dingen. Ach, over een week ben ik het weer zat en kan de rest van die site me gestolen worden, maar die plantjes, die vind ik wel leuk.

Iets zegt me echter dat ik, om die krengen te krijgen, toch echt wat digitaal socialer moet worden...

15:04:05 on 05-01-09 by Tylani - 2 comments

Volhoudertje.

En laat opblijven ťn op dieet zijn was achteraf bezien misschien toch niet het beste idee.

Zo heel alleen in de woonkamer krijg ik veel te tastbare visioenen van de binnenkant van mijn keukenkastjes.
(Wat nog raar is ook, want daar zitten alleen maar gezonde dingen in...)

22:57:41 on 03-01-09 by Tylani - 1 comment

Puberpoes.

Een tijdje terug vertelde ik iets over onze katers en een vogel. Nu dacht ik eigenlijk altijd dat Rhesi, onze, met anderhalf jaar al, oudste al dat muizigs meenam naar binnen. En dat zijn jongere broertje Indigo de dode muisjes overnam, daar er eenmaal overleden voor Rhesi geen lol meer aan was omdat ze niet meer bewogen.

Maar laatst had ik al door dat onze jongste toch wat kattige trekjes begon te vertonen. Er zat een muis in de gang en Rhesi was in geen velden of wegen te bekennen. Maar, misschien was het gewoon geluk. Was de muis ziek, of oud, of jong en toevallig in Indigo's pootjes geslopen. Of had Rhesi hem wel gevangen, maar buiten aan Indigo gegeven. Zoiets. Om de een of andere reden wilde het idee dat onze amper drie kilo wegende youngster met echte muizen thuiskwam er niet echt in.

Tot gisteren.
Ik moest, in het kader van mijn nieuwe slaapschema -want korter slapen doet doorslapen, althans, dat is de theorie-, tot twaalf uur opblijven en Nanne was ziekig en al in bed. Het luikje klapperde en piepte en er kwam een kat naar binnen.
Ho eens even.
Piepte?
In de mond van mijn zwarte kater bleek iets verigs en zwarts te hangen. Iets wat piepte!

Naaaannu... Wacht. Nanne is ziek en op bed.
Uh oh.

Indigo was niet echt gecharmeerd van mijn pogingen hem naar buiten te jagen. Aan zijn gegrom te horen dacht hij waarschijnlijk dat ik zijn buit probeerde af te pakken. Uiteindelijk heb ik hem in zijn nekvel gegrepen en door de open voordeur naar buiten gebonjourd. En ben, een half uur later, naar bed gegaan zonder nog een kat te zien of me druk te maken over zwarte vogels.

Zojuist vonden wij onder de bank de restanten van de vogel.
Moet ik nu blij zijn omdat mijn katers opgroeien, en bovendien voor het eerst door schijnen te krijgen dat je prooi kunt opeten of teleurgesteld dat ze ons huis blijkbaar zo als nest beschouwen dat ze dat onder mijn bank doen...

20:02:18 on 03-01-09 by Tylani - comments

Leeg jaar in aantocht.

Ik doe niet aan goede voornemens.

Daarom ga ik dus met ingang van vandaag op dieet, elke dag braaf mijn oefeningen doen en wat aan mijn slaap ritme veranderen.

12:08:00 on 01-01-09 by Tylani - comments