Spelende vrouw leert langzaam.

Er was een weekendje rollenspel.
Nu eens niets het ik-doe-alsof-ik-een-weerwolf-ben wat maandelijks de derde zaterdag inpikt -daarbij, ik ben al maanden geen wolf meer geweest, maar dat is een heel ander verhaal-, nee, dit was D&D.
Iemand bedacht een fantasiewereld met elfjes en draken en wij spelen daar en spelletje in. Het is bijna een computerspel, je maakt een poppeke van het ras van je keuze bedenkt of hij of zij een sterke arrogante eikel is of een timide muisje en gaat met nog een stel mensen met andere poppekes aan een tafel een verhaal uitspelen. Ik had laatst met vriend M. in Amersfoort wat gespeeld en zo mocht Nanne dit weekend wel 'hebben'. Hij en zijn dwerg met tweehandige bijl trokken dus naar ons verenigingsgebouw voor wat queestes. Ondertussen kon ik dan thuis wat achterstallig trouwgedoe regelen, wat studeren of met Deneo wat in de zon zitten.

...

Af en toe zou ik mijn geheugen wat meer geloofwaardigheid moeten gunnen.
Ik bedoel, ik weet toch eigenlijk al jaren dat alleen thuis zijn niet mijn sterkste kant is? Dus waarom doe ik dan elke keer alsof dat een fluitje van een cent is? Omdat 'de rest van de wereld' dat ook kan? Omdat ik dat 'moet kunnen'?
Volgende keer neem ik de helft van het weekend. Echt.

09:08:29 on 25-04-09 by Tylani - comments

Planning.

Jij gaat dus niet, niet een klein beetje, niet een heel klein beetje, niet in de verste verte NIET in de buurt komen van dat dorp.

Brave Tyl.

10:01:22 on 15-04-09 by Tylani - comments

Queue.

Het is tijd.

Hoewel we in juli van het vorige jaar al in ondertrouw gingen, in november al de locatie regelden, de hele lijst met wat we nu eigenlijk wilden, de dansworkshop en de gastenlijst al voor januari afhadden en de jurk al sinds eind maart in productie was, verder hadden we nog niets ondernomen. Of liever: had ik nog niets ondernomen. Want dingen als tappers, dj's, kaartjes, fotografen, uitnodigingen, sieraden, legitimatiekopieŽn, begrotingen, offertes en anderszins lijstige of regelbare zaken waren aan mij uitbesteed. Nanne zou dan een pak en schoenen kopen -met mij- en helemaal zelf de auto regelen.
Ik maakte een mooie lijst in excel met kleurcodes voor de dringende zaken, vettigheden voor de iets minder maar wel snel te regelen aangelegenheden, schuine tekst voor dat wat al af was en alles gesorteerd op de maand waarin ik dacht het ongeveer klaar te moeten hebben. Ik stopte de lijst samen met alle andere papieren aangaande het huwelijk in een steeds groter wordende map. Maakte een nieuwe map, met tabbladen en meer van dat al, waar alles mooi in kon.
En ging er vervolgens naar zitten kijken.

Meerdere malen had ik het vermoeden dat de lijst met zaken in de categorie 'mrt/apr' misschien nog wat vettige of gekleurde blokjes bevatte. Soms deed ik ook daadwerkelijk de map open om te kijken of dat zo was. Om dan te concluderen dat ik toch echt eens aan de slag moest en 'trouwzooi' met hoofdletters op de agenda plantte op de eerstvolgende lege dag. Waarop ik dan vervolgens de was deed, Moreno verzorgde, badderde, mee uit winkelen nam of de vaatwasser mee uit ruimde om dan vast te stellen dat de dag weer om was.
Geen tijd meer. Nu ja, volgende keer dan. Woensdag, dan had ik tijd. En ik kalkte opnieuw de agenda vol.

Eigenlijk had ik er gewoon geen zin in.
Niet in lijsten opstellen of uitnodigingen maken. Zelfs niet in sieraden kopen. Waar het uitgeven van geld me door de bank genomen redelijk opvrolijkt, zeker als ik er voor de verandering genoeg van heb om te kopen wat ik echt wil hebben, vervulde het me nu met weerzin om Łberhaupt de computer op te starten voor iets anders dan de aanleg van mijn dorp of mijn email. Ineens drong het tot me door waarom mensen weddingplanners nemen. En dat ik, misschien, -het kostte moeite om het toe te geven- eventueel, iets te veel zaken op mijn lijstje had gezet en te weinig op dat van Nanne. Toegegeven, ik was natuurlijk ook veel geschikter voor het regelen van al die zaken dan hij, maar het zorgde wel voor een enorme rij onder het kopje 'Ty'. En van rijen raak ik ontmoedigd.

Maar, er was nog tijd.
Ergens op een lege woensdag zou ik dan toch echt wat ondernemen.
Nanne zou me op onze vrije woensdagavond helpen orde op zaken te stellen. In ruil daarvoor hoefde ik overdag alleen maar wat sieraden uit te zoeken, prijzen van de drukkerij op te snorren, de begroting bij te werken, wat mensen te mailen voor legitimatiekopietjes en misschien alvast een proefontwerpje voor een uitnodiging te maken.
Zelfs Moreno werkte mee door zijn dutje uit te rekken tot anderhalf uur in plaats van de gebruikelijke driekwartier.

...

Inmiddels is hij wakker en ligt naast me in de box.
Ik heb twee excel documenten open gegooid, klaar om bijgewerkt te worden, dit logje gepend, foto's van gisteren van de kaart geript en tegen Nanne geklaagd hoe veel het allemaal is.

Ik denk dat ik mijn doel ga bijstellen tot het in ieder geval bijwerken van ťťn document.

09:55:29 on 15-04-09 by Tylani - comments

Bang van bezoek.

Zon. Tuin. Matje. Kind. Thee.

Alle ingrediŽnten dus voor een geslaagde middag.

...

Kon die mier niet ergens anders gaan lopen?

15:58:45 on 14-04-09 by Tylani - comments

Onttaboe'en.

50% van de Nederlandse bevolking krijgt vroeg of laat te maken met aambeien.
Omdat "aambeien" de meest gezochte, maar tevens de minst besproken aandoening is, hebben we hierover op Gezondheidsplein een special gemaakt.


Zo.
Heb ik mijn goede daad in het bespreekbaar maken van onderwerpen in de taboesfeer ook weer gedaan.
Dan ga ik nu weer vrolijk verder met proberen nooit meer te gaan zitten.

09:30:41 on 08-04-09 by Tylani - comments

Note to self.

Nooit meer naar zwembad de D.

Wellicht behoeft dit enige uitleg.
Kijk, op zich is geen enkel zwembad geschikt voor de mindervalide moeder. Het vorige zwembad, of liever aquapark zoals men het noemt, waar ik aan ouder-kind zwemmen deed gaf ook al zo veel moeilijkheden dat ik me afvroeg wat ik er nu eigenlijk deed. De voordeur had hetzij een dranger op standje jonge-god-van-twintig dan wel een draaideur waar met scootmobiel of kinderwagen niet zelfstandig door heen te manoeuvreren was. Er waren enkel kleine kleedhokjes, waar ik en mijn kinderwagen een minutieus dansje uitvoerden elke week om er omgekleed weer uit te komen. De deur naar het zwembad was er wederom eentje met een dranger, waar ik ditmaal niet met kinderwagen -die heeft immers buitenwielen- maar met kind en twee tassen langsmoest. Moet ik nog uitwijden over het gebrek aan genoeg aankleedkussens of de levensgevaarlijk steile trap naar het zwembad of begrijpt u het idee wel?

Maar ja, moeder, kind, bonding enzo. Er is zo'n leuk spetterbadje. Hij vind het leuk. Zwemmen goed voor de ontwikkeling. Hij slaapt daarna thuis toch dus dan kan mama wel in coma. Ik had het er wel voor over.
Maar toen wilde ik op andere dagen gaan werken. En andere dagen werk is andere dagen opvang. En opvang op vrijdag is niet zwemmen op vrijdag.
Niet getreurd, er was vast op meerdere dagen zwemmen. Dat was er inderdaad. Op maandagen. Wanneer ik ook werk. Hmm...

Er was vast ook wel in andere zwembaden zwemmen. Onze stad, modern en groot als hij is, beschikt over drie zwembaden. En die andere twee hadden vast ook moeder en kind en speel en spetterdagen. Inderdaad. Zwembad de V. en zwembad de D. hadden op dinsdag en donderdag nog plek. Zwembad de D. kende ik al, want daar ga ik vrijdag 's avonds mijn portie blonde schone* voor het weekend opdoen, dus die kon ik mooi als eerste proberen.

Dat zwembad heeft, in tegenstelling tot het eerste, een automatische schuifdeur aan de voorkant, een meestal openstaande deur met dranger naar de zeer ruime kleedhokjes en wederom een schuifdeur naar het zwembad alwaar zich zeker tien aankleedkussens bevinden. Je moet nog steeds zeulen met kind en tassen, maar ik was me toch aan het afvragen waarom ik eigenlijk oorspronkelijk naar dat aquapark was gegaan. Er was geen spetterbadje, maar wel een mooi langzaam in hoogte aflopende vloer. Maar twee treden dus om in het water te komen. En dan lekker waggelen naar het diepere gedeelte waar het lesje gaat plaatsvinden.

...

Het diepere gedeelte.

(U kent het soort bad wellicht. De L-vorm. In de poot van de L stap je het ondiepe bad in, wat heel langzaam afloopt tot zo'n een meter veertig onderaan de hoek van de L alwaar na een tijdje de vloer afloopt tot een meter of twee en er echt gezwommen kan worden. Het soort zwembad dat als sinds jaar en dag in menige dorpskern te vinden is.)

In dat diepere gedeelte kan je niet staan.
Dat, net iets minder diepe, gedeelte waar je nog wel kunt staan is tussen de een meter en een meter veertig diep. Daar staan alle ouders met hun baby's in een kring.
Ik ben een meter vijfenzeventig en mijn mannetje hangt ergens bij mijn schouders. Het behoeft weinig uitleg dat, wil ik mijn baby onder water krijgen, ik zelf door de knieŽn moet. En flink wat ook.

Na vijf minuten was ik uitgeput.
Na tien minuten was ik doodop.
Na vijftien minuten was het lesje afgelopen.

Het rare is dat het me eigenlijk nog het meest irriteert dat alle ander moeders dat gesquad maar zo normaal vinden.
(Wat een sprong vooruit is boven het irriteren aan jezelf omdat je 'beter had moeten weten' 'het zwembad kennende' en meer van dat al.)

Volgende week dinsdag is zwembad de V. aan de beurt. Die, zwembaden kennende, waarschijnlijk ook in een L-vorm is gebouwd.
Ik ben voorzichtig begonnen mezelf te wennen aan de eventuele mogelijkheid dat Moreno en ik stoppen met zwemmen.

...

Nu ja, over een tijdje dan.

* Revalidatiezwemmen met R. heet dat ook wel, mijn jonge blonde aquarobics instructrice.

11:24:35 on 02-04-09 by Tylani - comments