Uitje in de regen.

Zou ik Diergaarde Blijdorp kunnen wijsmaken dat ik de abonnee ben van de Donald Duck en dus op het bonnetje eruit gratis naar binnen mag?

Ik bedoel maar, Deneo is nog geen drie jaar oud, dus gratis. Nanne was de eigenlijke abonnee van onze Duck -met zijn bijna zevenentwintig jaar ook al niet echt meer in de categorie 'meisje/jongen' vallend-, maar nu hij na ons trouwen ook Oosten is gaan heten net als zijn vrouw en kind, was enige aanpassing van de naam op de clubpas sowieso vereist. -verdomd lastig van dat ding af te halen overigens, dat balpen. uiteindelijk gaf de ouderwetse blauwe kant van de valkgom het betse resultaat- En er staat nergens dat je een voorletter op die pas moet zetten..

19:14:00 on 30-09-09 by Tylani - comments

Zinnige avondvulling.

Uiteindelijk werd het half n.

Maar dan heb je ook wat.
Een huis vol slingers, ballonnen aan plafond en voordeur, vlaggetjes door de gang en een
hele doos vol met teigertje doosjes met ontbijtkoekjes erin om flink te trakteren.
Maar goed dat ie dat echt onthoudt, dat n-jaar worden...

09:18:00 on 26-09-09 by Tylani - comments

Burgervrouw.

Morgen is Deneo jarig.

...

Morgen Is Deneo Jrig.

...

Ohoh.
Morgen is het kinderdagverblijf dag.
En op kinderdagverblijven trakteert men.
Trakteren! Traktaties! Morgen!

Trakteren is big business tegenwoordig. Zomaar wat geven kan niet meer helaas. Er moet geknutselt, geplakt of geverfd, er moet gezond, maar ook snoep, er moet individueel en eigen en kunstzinnig. Hele websites zijn er met ideen. Het kan prijzig, duurder, duurst. Alsof het die kinders wat uitmaakt wat er om de rozijntjes heenzit...

In een halfuur flanste ik een doosje met Tigger erop in elkaar. Voor rozijntjes, lekker verantwoord. Of een ontbijtkoekje. Ook degelijk en redelijk verantwoord, en bovendien goedkoop want met twintig tegelijk in een zak bij de supermarkt. Het hele zooitje op de mail naar Nanne en dan vanavond nog wat knip en plakwerk. Eitje dus, dat trakteren.

Ow, wacht, dan werk ik bij schoonmama. En als ik dan eindelijk om elf uur thuis ben moet ik nog slingers ophangen.
Wonderbaarlijk wat je bereid bent te doen om erbij te horen...

10:07:45 on 24-09-09 by Tylani - comments

Bob de sloper.

Zouden fabrikanten van boxen voor kinderen echt wel zeker weten dat die dingen veilig zijn voor kinderen?
Of ben ik de enige ouder die een kind heeft met behalve een wijzend vingertje naar alles wat glimt, beweegt, knippert, brandt of uitsteekt ook een aangeboren talent schijnt te beschikken voor verdomd hard rukken en wiebelen met alles wat een rand heeft...*

(*)Zijnde: de zijkanten van onze inklapbare box, de bedspijlen, de tafel, de kinderstoel, de wc/hor/slaapkamer/anderszins deuren, de kinderwagen, de commode, de planken van de kast, de stoelen, zeg maar alles waar je -nu je kan staan- naast kunt gaan staan en met je armen aan kunt trekken tot je al dan niet achterovervalt...

11:13:15 on 22-09-09 by Tylani - comments

Zoete Wraak.

Nanne heeft niets te doen op zijn werk.
Hij moet nu eenmaal herstellen, en mag dus niet te hard werken.
Dus leest hij mijn log. En zijn collega's ook. En reageren dan op bepaalde stukjes.

Daar is ze vrouw voor.
En eigenwijs.

Oja?!
Want zekere mannelijke huisgenoten hangen nooit deuren ondersteboven
omdat het scharnier er verkeerd om is opgeschroefd...

13:37:40 on 15-09-09 by Tylani - comments

Niet tegen Nanne vertellen.

Boven op de overloop hebben wij een deur.
Achter die deur bevindt zich de combi-ketel, de slang om de ketel bij te vullen, een krukje, wat gereedschap en vooral een boel stof.
De deur in kwestie is wat eigenwijs en wil niet zo goed op slot. Enig geschraap om de verf bij het slot te verwijderen ten spijt, meneer wenst niet gesloten te worden. Nu moet ik zelden achter de deur zijn. Soms, in de winter, als ik het idee heb dat de verwarming niet werkt, dan open ik hem om een blik te werpen op het metertje op de ketel die een bepaald aantal bar aangeeft. Is het nummer naar mijn tevredenheid dan sluit ik de deur weer voor lange tijd. Staat het getal me tegen dan vul ik de ketel bij.

Maar nu hebben wij een ongeleid projectiel in huis.
Een rasechte stuiterbal.
Een wandelende sloopmachine, die met vakkundige peuterende vingertjes los krijgt waarvan jij zeker wist dat het gesloten moest blijven.
Zo ook de deur naar de ketel.

Dat is natuurlijk niet de bedoeling.
Omdat ik als verantwoordelijke moeder graag het beste voor mijn kind wil -en vooral niet de hele dag achter hem aan wil sjokken om de kijken waar hij nu weer heenkruipt- maak ik de kast dicht. Of liever, dat laat ik Nanne doen. De laatste keer dat ik ergens schroefjes in draaide moest ik twee dagen bijkomen. ME en schroevendraaiers gaan niet samen.
(ME en accutollen ook niet overigens, voor het geval u op het lumineuze idee komt iets met powertools voor te stellen. Heeft u wel eens herhaaldelijk een aambeeld boven uw hoofd tegen de muur gehouden? Zo voelt dat voor mij ongeveer.)
Maar Nanne is Ziek.
Nu ja, Bijkomende, maar nog steeds Ziek.
Nou, voor n keertje kan ik toch wel zelf zo'n luizig haakje in een deur schroeven.

Gewapend met hamer, priem, schoeven en draaier klom ik de trap op.
Plakje het haakje met bijgeleverd plakstripje op de deurpost, mikte en ramde een keurig gaatje waar al een even keurig schroefje in ging. Ik had zelfs nagedacht over de dikte van de deur, de ruimte die ik dan overhad op de deurpost en meer van dat al. Ik mikte het haakje op een mooie plek in de deur, zodat het precies uitgelijnd was met het klikgevalletje waar het dan in moet vallen. Draaide de schroefjes strak aan, maar niet te strak, zodat ik nog wat kon schuiven en deed de deur dicht om te kijken hoe het geheel in elkaar zou vallen.
Bingo.
Precies goed.
Het haakje floepte z langs het klikgevalletje in klikte erin.
Die deur kon geen centimeter meer open.
Daar kon zelfs de vingervlugste teiger niet doorheen.

...

Oeps...

...

Enige wiskunde later.
Deur is om en nabij de vier centimeter. Haakje is zes centimeter. Klikgevalletje anderhalf. Als haakje op deur zit en klikgevalletje ruim na de dikte van de deur op de deurpost dan kan het haakje dus *rekenreken* om en nabij de halve centimeter open.
De gemiddelde dikte van een vinger van de gemiddelde volwassene die de deur wl open wil krijgen is anderhalve centimeter.

Ergens kom ik wat te kort denk ik.

Maar Deneo kan er in ieder geval niet in...

13:26:03 on 15-09-09 by Tylani - comments

Liefde maakt blind.

Nanne is weer thuis.
En ik ben blij, extatisch, lyrisch over zijn bij ons zijn.

Hij is nog wel ziek.
Dus hij mag niet tillen.
Niet te lang staan, veel rusten.
Geen kinders sjouwen.
Niet koken, niet stofzuigen, geen afwas doen.

Waarom had ik geen seconde stil gestaan bij het extra werk dat zijn thuiskomst zou opleveren? De lange dagen, korte nachten, het gebrek aan uitslapen? Ik was enkel bezig met mijn gemis aan zijn liefde en aanwezigheid, niet aan zijn schoonmaaktalenten. Toen hij nog daar was kookte ik gewoon niet, scheelde ook weer in de afwas. Zoveel honger had ik toch niet en Deneo heeft zijn eigen eten. Maar nu hou ik een huishouden draaiende van drie chaotische rommelmakers en twee stuiterende modderpotige katten en maar n chronisch vermoeide opruimster.

Hulde aan alle alleenstaande ouders.
En aan mezelf. Enig egostisch schouderkloppen is hier wel op zijn plaats dacht ik zo.

10:47:26 on 08-09-09 by Tylani - comments