Blijde dagen.

We stonden vroeg op om met één kind naar de kerk en een ander naar oma te gaan. Een der kinders stond extra vroeg op om voor ons ontbijt met kerstkaarten te maken. We glibberden naar oma waar papa en het meisje de grote jeep van opa namen om veilig kerstengel te spelen in de kerk terwijl mama het kleine ventje bezighield tot opa, oma en neefje thuis waren uit hun kerk. We aten kerstlunch met de hele familie. We stopten een deel van de familie in bed, en keken met het andere deel hangend op bank en leunstoel naar 'toen was geluk heel gewoon' op dvd. We maakten familiefoto's. We probeerden een puberbrein te overreden er toch op te willen. We faalden en het puberhoofd bracht enige tijd in de schuur door. We maakten toch foto's. We knuffelden de adolescent en de peuter. We stuurden papa naar het paardje Kola en knuffelden wat verder terwijl oma memory speelde met de dochter. We gingen weer naar huis, aten, sliepen. We werden wat ziekig, een deel van een griepachtige hoestziekte en de ander van de rugpijn die het extra werk met zich meebracht. We gourmetten wat, wat zelfs de kleinste telg opat. We bakten wat oliebollen, om de grootste spruit alvast wat voorsprong te geven voor als ze zich straks weer bij een oliebollenhatende vader bevindt. We keken samen cabaret. We dronken thee met honing, nog steeds ziekig. We keken hoe de sneeuwpop voor het huis langzaam wegsmolt naar het hoopje wit dat het nu nog is in een zee van groen.

Kortom, hele normale kerstdagen dus.

Ik kijk met genoegen uit naar een net zo normale jaarwisseling.

21:41:12 on 28-12-09 by Tylani - comments

Opvoeding.

In een impulsieve bui je brutale dwarse puberdochter onder een koude douche zetten.

Ik weet niet wie er meer schrok, zij of ik.
Gelukkig maakt een potje samen huilend knuffelen alles dan weer helemaal goed.

21:21:00 on 27-12-09 by Tylani - comments

Hengst.

Er zijn nachtmerries, zó erg, dat je er nooit meer over praten wilt.

07:21:00 on 27-12-09 by Tylani - comments

Diepe kwesties

Wat ik me dan nog afvraag...

Dat 'het zit niet helemaal goed-het lijkt te mooi om waar te zijn' gevoel, zou dat een paranormaal vooruitgevoelend iets zijn geweest, of gewoon Ty'ige onzekerheid?

08:42:27 on 21-12-09 by Tylani - comments

Winterpret.

Waar het gisteren nog leuk was begin ik het nu toch wat minder amusant te vinden. Of je wel of niet daadwerkelijk ergens naar toe moet scheelt een hoop in het plezier dat je aan sneeuw beleeft.

Nanne toog met schop en krabber naar onze twee auto's vanmorgen en meldde na een half uurtje dat beide min of meer waren schoongekrabt en uitgeschept. Ik hoefde onze kleine man pas tegen kwart voor acht op de kinderopvang achter te laten dus ik had nog even de tijd, terwijl hij al richting werk glibberde. Mooi niet dus, na een half uur belde hij dat hij pas vier straten verderop stond. Ik besloot daarop het niet eens te gaan proberen en met de scootmobiel richting crechè te rijden. Die stond heel schattig middenop het pad richting de straat stil. Ontzettend fotogeniek, maar bijzonder onhandig. Dan toch de auto maar. Kind erin, tassen erin, heel voorzichtig eruit. Gelijkmatig gasgeven; 'hé, ga weg jullie, in mijn spoor lopende fietsers!' En zo glibberde ik in de richting van het kinderdagverblijf. Wow, ik was er zowaar in geslaagd om daar aan te komen!

Ik was geslaagd in mijn missie.
Alleen... hoe kreeg ik nu mijn kind eruit? Als ik een parkeerplaats op zou rijden zou ik daar, zonder schep of sleepwagen, kortom, zonder sterke mannen, niet meer uitkomen. Ik reed twee rondjes om het blok en parkeerde uiteindelijk middenop de straat, kind droppen, hallo en dag zeggen, wegwezen. Nu kon ik een poging doen bij paard en werk uit te komen. Ik hoefde allleen maar even hier linksaf... slip, oeps. Dan ga ik hier wel rechtsaf, dan ga ik later in de wijk wel weer rechts en dan... slip, oeps. Nou, dan ga ik hier links, en dan via die andere, grotere, vast wel gestrooide weg... helaas.. slip, oeps.

Na twintig minuten gedaan te hebben over een kilometertje sta ik weer thuis op de parkeerplaats. Heb ik paard en werk maar afgebeld. En de scootmobiel met vereende krachten op een leeg en naar verhouding vlak parkeervak gekregen.
Nu maar hopen dat het genoeg dooit om het kind straks op te halen, als we om half twaalf naar de dokter moeten...

08:38:52 on 21-12-09 by Tylani - comments

Zondagse rust.

Er ligt hier al .
We hoeven nergens heen.
Al ons te doen staat is kijken hoe de buurman met zijn kinderen een sneeuwpop bouwt.
Beter kan de zondag toch niet worden?

12:48:46 on 20-12-09 by Tylani - comments

Poppetje gezien, kastje dicht toch op een kiertje.

Ik zit op de poef op de grond met mijn hoofd in mijn handen en staar voor me uit. Drie meter verderop, in de gang, speelt mijn zoontje samen met één van de katten met de bal. Ik bibber en staar nog wat meer. Het is tweeentwintigeneenhalve graad in huis. Ik voel me leeg en op. Ik kijk even naar mijn spelende ventje en waar mijn hart op alle andere momenten over zou lopen van liefde voor hem kijk ik nu allen maar, blij dat hij rustig speelt. Ik leg mijn hoofd weer op mijn handen en staar nog wat.
Ik wil niet. Ik niet iets specifieks niet, ik wil gewoon niets. Het warm hebben en niets. Thee en zitten. Geen verplichtingen, geen afwas, niet opruimen, geen kinderen, geen niets. Maar zelfs thee zetten kost moeite. De TV aanzetten lijkt een onoverkomelijke berg, om over het naar bed brengen van zoonlief of de geplande roleplayavond van vanavond maar niet te spreken.

Afgelopen woensdag was ik zwanger.
Om en nabij de zeseneenhalve week. We wisten het al een week of drie, maar het was nog zo pril. Het leek wat te mooi om waar te zijn. Waarom weet ik eigenlijk niet, maar zo voelde het. Alsof ik het niet verdiende. Wat ook al een raar idee is, want we waren al een tijdje bezig een brusje voor Moreno te creeën. Tegen de vijfde week gingen we naar het ziekenhuis voor een echo. Het zat er toch echt. Als een klein grijs ietsje in een zwart rondje te midden van een grijze brij. Er waren zelfs wat pulsaties te zien in het beetje grijs, wat door de verloskundige 'beginnende hartactie' werd genoemd.
Nu zou ik blij moeten zijn en het van de daken moeten schreeuwen (Dat wachten tot de 12e week vind ik zo'n stom gebruik. Daarbij kan ik toch nooit zo lang mijn klep houden, om over alle misselijkheids en chagerijnigheidshormonen maar te zwijgen.), maar nog steeds voelde het raar en onwerkelijk. Ik was ook nog niet eens misselijk en ziek maar ja, ik was ook nog maar zo kort zwanger. Toch vertelde ik het wat vrienden en debacht voorzichtig een naam voor de kleine: Nini.
Dat 'de baby' vond ik maar niks.

Elke dag werd het ietsje reëler, maar dat 'rare' gevoel bleef.
En toen was er bloed...
Met enige schrik belde ik het ziekenhuis, maar maakte me nog niet heel erg druk. Ik had geen buikpijn en bloedverlies komt vaker voor in het eerste trimester van de zwangerschap.
Helaas had ik geen geluk...
Lang verhaal kort: Nini is donderdag overleden.

Ik huilde, baalde van de sneeuw zodat ik niets eens met de auto naar huis kon scheuren, en haatte de wereld. Mijn uit mijn jeugd stammende "iedereen is tegen me"-gevoel steekt bij tegenslag nogal eens de kop op. Ik huilde nog wat, zegde voor vrijdag alle afspraken en en zocht vooral afleiding. Afleiding is mijn medicijn. Dingen doen, vooral niet denken. Doe maar gewoon weer gewoon, of liever doe een stapje extra. 'Overschreeuwen' heette dat vroeger in de instellingen waar ik woonde. 'Overleven' noem ik dat nu. Iedereen verwerkt op zijn eigen manier, en dit is de mijne.

Ik zit op de poef naast de bank en wil niets.
De wereld kan me gestolen worden.
Ik heb geen gedachten, geen gevoel.
Geen verdriet of angst, geen nare gedachten over Nini of wat dan ook
Ik heb gewoon geen zin...

Iets zegt me dat mijn huidige coping-mechanisme nog wat bijschaven verdiend...

18:35:00 on 19-12-09 by Tylani - comments

Witte genen.

Als rechtgeaarde Nederlander
(Wat betekend dat woord eigenlijk precies? En wat doet het zo vaak in zinnen over winter? Alsof alleen brave Nederlanders op het ijs staan...)
hou ik enkel van winter als je er iets aan hebt. Vorst en sneeuw, waarvan de eerste dan ietwat favoriet is in verband met de betere begaanbaarheid van onze wegen. Maar sneeuw is ook goed, dat slakkengangetje met de auto nemen we dan wel voor lief.

Gisteren viel er een behoorlijk pak, en na wat mooie foto's met mijn nieuwe camera besloot ik zoonlief ook in de vreugde te laten delen. Ik pakte hem en mijzelf in in sjaals, dikke sokken en regenpakken zodat eventuele natheid de sneeuwpret niet zou bederven, nam het kleine forotoestel mee naar buiten en stapte met de vent op de scootmobiel onderweg naar nog onbetreden -da's de leukste- sneeuw.
Vijf meter naast de voordeur stonden we stil bij het grasveld, alwaar ik het mannetje op zijn mooie nieuwe laarsjes op de grond zette en de aandacht vestigde op de nabij gelegen sneeuw op de heg door tegen de takjes te tikken.

Hé, dattis leuk. Donkere dingetjes. Met witte smurrie. Als ik er tegenaan mep dan valt het wit ervan af. Mep. Mepmep.
O Kijk, als ik daaronder mep dan valt het ook. Raar spul. Ik kan er niet eens goed bij. Kunnen die dwangbuizen niet van mijn handen af? Mep.
Hmm. Ok. Spul. Ok. Mama, t is nu wel genoeg.
Waar ben ik? Waar sta ik op? Hier ga ik dus echt niet op lopen hè. Waar is het gras heen? Mama! Maaaaammmmmaaaaaaaa!!! Ik wil er af!!!!!!!


Het was gewoon een kwestie van wennen besloot ik.
We reden nog wat verder en daar had hij wel lol in. Zo rijdend die witte wereld bekijken dat beviel hem wel. In de buurt van het park zette ik hem nog even op de grond, op een maagdelijk wit stukje onbetreden sneeuw naast een klein heggetje.
Kijk lieverd, sneeuw! Das cool! En mooi, en koud en je kan er dingen van rollen en maken. Kijk, een sneeuwbal!

Even keek hij naar mij. Toen weer naar de sneeuw. Naar de heg, en naar beneden.
Ik sta er weer op! Neehehe! Ikkewilnie! Ik wil dr af, Mama!!!

Ergens is er een mixup geweest in het ziekenhuis. Ik heb een halve seconde niet gekeken en toen is hij door elfjes gewisseld met een zeer blank blondharig en blauwogig kind van een oliesjeik uit de woestijn. Hoe kan mijn kind nu niet van sneeuw houden?

Ik vroeg het even na bij J., de moeder van twee kids van drie en vijf. En vanmorgen nog even op het kinderdagverblijf. Geen enkele eenjarige vond sneeuw leuk. Pas toen het een leuk begrijpelijk plasje op de tafel was geworden gingen ze er mee spelen. Ik kan me niet voorstellen dat ze allemaal opgroeien tot sneeuwhatende kleuters. Er is dus nog hoop.

08:41:18 on 18-12-09 by Tylani - comments

Lief.

Nanne staat vroeg op tegenwoordig, zodat hij vroeg kan beginnen met werken en dan vroeg weer thuis is om mij en zijn ventje van liefde en knuffels te voorzien. In de winter nog wat vroeger, omdat zijn leasetoyota Yaya dan lekker ijzig is. Vandaag was ik vroeg op, en zat voor de ochtendtelevisie te wachten tot het tijd was om een kind uit bed te plukken om naar het babyzwemmen te gaan.

BiebBieb.
Heb ook Myka voor je gekrabt, voor als je met de auto naar het zwembad wilt.

Ik heb een geweldige man.

Dit is vast niet het moment om hem te vertellen dat ik eigenlijk altijd met Scootmobiel Eveye naar het zwemmen ga...

12:28:24 on 16-12-09 by Tylani - comments

Wilskracht gewild.

Ik ben een junkie.

Nu ja, geen echte in de Van Dale zin van het woord, nu ik niet meer rook en toch al nooit dronk, maar wel een beetje.

Een neussprayjunkie.

Jaren lang dacht ik de enige te zijn met dit, ietwat vreemde, probleem. Het zal wel weer een Ty-ding zijn, iets wat alleen mij kan overkomen. Iets met mijn ME, mijn overgevoeligheid voor medicijnen of meer van dat al. Niets bleek minder waar te zijn. Enig googlen leverde diverse stukjes over neussprayverslaving op en zelfs een verslaafden hyve! Ik ben dus niet raar of gestoord -nu ja, niet meer dan ik al was-, ik ben onderdeel van de massa die de farmaceutische industrie elk jaar aan eenentwintig miljoen euro helpt door elke week nieuwe flesjes spray te kopen.

Laten we even kijken hoe dat zo kon gebeuren.

more...

11:34:39 on 11-12-09 by Tylani - comments

Aanval.

Het hebben van een grote kerstboom in combinatie met een lopen lerende peuter leek ons niet zo'n goed idee.
In gedachten zagen wij Deneo al met boom, ballen, schroeven en deel van het plafond tegen de vlakte gaan en dus lieten wij de kerstboom in de doos en toog ik naar het plaatselijke tuincentrum voor iets kleins voor op het dressoir.

Een klein uurtje later waren we terug met een allerschattigst tafelboompje, een Picea nogwat, in een mooie pot zodat ie straks in het nieuwe jaar naar buiten kan. De verkoper garandeerde me geen overleving van de vorstperiode, maar ach, het is het proberen waard. Tijdens het middagslaapje van de peuter kon het optuigen van huis en boom dus beginnen. Eerst maar eens kijken of de lampjes van de grote boom ook in de kleine zouden passen.

AU!

Levende bomen blijken bijzonder stekelig te zijn. Speciaal daar binnenin, waar al die naalden zitten, daar waar ik graag met mijn lampjessnoer heen wil.
Ik ben aan het twijfelen of ik ouderwets of nieuwerwets ben dat ik niet meer weet hoe een echte kerstboom voelt. Misschien ben ik hopeloos a-traditioneel, maar doe mij maar gewoon een plastic boom. Niets geen naalden stofzuigen en aan het eind van het feest opbergen in een doos voor volgend jaar.

Al ruikt dit dan wel weer lekkerder...

10:51:21 on 11-12-09 by Tylani - comments

Rare kronkel.

In het licht van het onderstaande is het mij totaal onduidelijk waarom ik dan op mijn vrije zondagochtend aan het puzzelen sla, in plaats van, zeg, de wii of de televisie te bekijken...

10:26:00 on 06-12-09 by Tylani - comments

Hobby.

'Help je me mee met de puzzel?', vroeg Nanna, wijzend naar de doos met '1000' erop die hij zojuist van de goedheiligman had gekregen. 'De toren van Babel staat erop.' En inderdaad bestond het plaatje op de doos uit een kunstige striptekening van de toren van Babel. Een beetje zoals die van Pisa, maar dan groter. Met grijnzende duveltjes die hem omduwen en moeilijk kijkende engeltjes die hem recht proberen te trekken. Monniken bouwen ondertussen verder, met onhandige touwen en katrollen en vallen er bovendien geregeld af. Ondeugende burgers op grondniveau kijken toe, maken ruzie, krijgen delen van de toren op hun hoofd en halen kattekwaad uit. Best een leuk plaatje voor een puzzel, vond ik eigenlijk, daar ik puzzelen normaal gesproken zie als een uitgesproken saaie bezigheid voor vijftigplussers.

Puzzelen vereist geduld en precisie, en dat is nu precies wat ik niet heb. Tenminste, niet voor een puzzel. Maar dit was een strip, met zeer veel poppetjes, dus ook zeer veel informatie. Dat zou ik wel moeten kunnen. Geen hele stukken blauwe lucht of gele lak op dure lamborghini's waar je geen begin en eind aan ziet*, nee, ieder stukje zijn eigen plaatje.
'Nou, eventjes dan.'

Na een kwartiertje sorteren hadden we de rand en de vier hoeken.
Bovenaan oranje met roze voor de lucht, onderaan gekleurd, ergens groen van een boom.
Eerst maar de bovankant. Systematisch werkte ik alle stukjes af. Maakte een stapeltje 'in' en een stapeltje 'uit' terwijl ik vanaf het hoekstukje probeerde me naar rechts te werken.
'Hier past niets, weet je wel zeker dat je alle stukjes goed hebt gesorteerd?'
'Deze past wel, maar de kleur is niet goed, zou dat uitmaken?'

Na een half uurtje wist ik het weer.
Ik ben een opgever. Als ik voor de vierde keer een stukje heb geporobeerd wat niet past dan stop ik ermee, gooi de handdoek in de ring. Ik ben niet iemand die dan bedenkt om de andere stukjes nog even door te kijken, of een andere invalshoek te zoeken. Ik hou er dan gewoon mee op. Ben het zat. Ik zie ook het overzicht niet. Ik sorteer de stukjes op kleur, en heb dan een stapel van twintig of dertig of veertig groene stukjes. Dan blijken er op de doos twéé bomen te staan en dan heb ik al eigenlijk geen zin meer. Ik begin al met weerzin aan het kijken naar de doos.
Misschien zou mijn soort puzzel een levensgroot onderlegvel hebben, zodat je de stukjes ertegenaan kunt houden om te kijken waar ze moeten. Maar zelfs dan denk ik dat het me te veel werk is. Te precies, te gediciplineerd. Precies vragend dat wat ik in mijn karakter of dankzij de ADHD niet bezit.

O, ik kan wel precies zijn. En gediciplineerd. En miniteus iets afwerken. Als dat persé moet. Als ik het onderwerp interessant vind dan kan ik dat prima. Nu ja, prima... Maar goed, ik kan het wel. Puzzelen valt kennelijk niet zo in mijn interesseveld.
Maar eigenlijk wist ik dat al.
Ooit woonde ik als tienjarig in instelling R. Daar zouden ze proberen de opvoeding te geven die mijn ouders niet konden toepassen en an passant mij even wat structuur zouden bijbrengen. Onderdeel van die opvoeding was, 'waar je mee bezig bent maak je af', een op zich goed motto wat in dit geval neerkwam op een activiteit minimaal een half uur volhouden. Zo was gaan schommelen en dan na vijf minuten binnenkomen 'ik heb geen zin meer' dus geen optie. Helaas was doen wat je zelf wilde ook geen optie en zat ik dus eens in de zoveel tijd een half uur tot een uur achter de meccano of achter een puzzel. Zo zou ik leren doorzetten.
Of de hekel aan de puzzel daarvoor al in beginsel aanwezig was en verergerd is of een bijproduct is geweest van mijn, verder ook al niet zo nuttige daar ik na een jaar weer bij ouders werd gedropt die nog even weinig van opvoeden afwisten als het jaar ervoor, verblijf in instelling R., geen idee.

Ik kan dan ook nauwelijks begrijpen waarom Nanne, immers ook Alle Dagen Heel Druk en gebrek aan overzicht, het een leuk tijdverdrijf vindt.
Maar goed, ieder zijn ding.

Nu ligt er dus op ons kleed in de woonkamer een deken van Moreno met daar bovenop een laken om de stukjes te beschermen tegen rennende poezenpootjes.
De puzzel is achterenzestig bij zevenenveertig centimeter. De deken-lakencombinatie, vanwege de ruimte die al wel uitgezochte doch nog niet geplaatste stukjes innnemen ruim tachtig centimeter bij ééntwintig. Onze woonkamer is maar twintig vierkante meter groot en bevat een wandmeubel met televisie, een dressoir, een computerbureau, een tafel met drie stoelen en een kinderstoel, een bank, een leunstoel, een salontafel, een box, een berijdbare auto en een hobbelbeest.**

Zou ik Nanne op zijn uitslaapzondag al mogen wakkermaken om verder te puzzelen...?

*) Ooit hielpen wij na een competitie Kolonisten op vriendelijke vereniging de B. mee met de daar aanwezige duizend stukjes puzzel. Een grote gele auto tegen de achtergrond van een stukje huis en lucht. Waardeloos grote vlakken geel een blauw.
**) Het zo achter elkaar opschrijvend vraag ik me af hoe dat er in hemelsnaam in past. Maar echt, het past.

09:00:29 on 06-12-09 by Tylani - comments

Achteraf.

Ons kind wordt boxer. Of rugby'er of drummer. Of iets anders waarbij gooien en meppen van groot belang is. Helaas oefent hij dat elke dag door met al zijn speeltje op grond en tafels te meppen om te kijken wat voor geluid het voortbrengt. En kon zijn houten locomotief met kleurige kraaltjes daar niet zo goed tegen. Die ligt al een maandje of wat in drie stukken in de la.

Vandaag gaan we naar Rammstein.
Zodoende lieten we ons mannetje na de Sinterklaasviering van gisteren maar bij opa en oma slapen en sliepen wij thuis uit in een leeg huis.
Natuurlijk was ik om half acht wakker.
Das dan een mooi moment om dat treintje maar eens te lijmen, zo dacht ik. Even passen, ja zo moet het, lijm erop, even kijken, drie minuten wachten. Delen weer op elkaar en dan doen wat het flesje zegt.
'Minimaal één uur persen of kloppen.

Iemand een idee hoe men perst of klopt met een houten speelgoedelocomotief?
Zoeentje met een huisje, een stoomfluit, een ketel van kraaltjes en nog meer van dat vooral niet recht toe rechtaane persbare of onder woordenboeken stapelbare onderdelen?
Zou het erg zijn als men niet perstte? Is houtlijm giftig voor kleine kinderen?

Iets zegt me dat ik dit eerst had moeten bedenken voor ik zo fijn en actief wat witte drupjes in Moreno's speeltje stopte...

08:26:46 on 06-12-09 by Tylani - comments

Begin van een eigen traditie.

Sinterklaas is weer in het land.
En dus zetten wij op zaterdagen onze schoen.
Grappig wat er toch blijft hangen van je eigen opvoeding.

Al is zingen bij de achterdeur toch echt heel anders dan zingen bij de open haard...

(Of zou dat komen omdat het zingen van Nederlandse sinterklaasliedjes in een verder Engelstalige opvoeding erg raar klinkt. Maar ja, ik kan toch moeilijk de liedjes naar het Engels vertalen...)

08:05:00 on 01-12-09 by Tylani - comments