Gemis.

V., het baasje van mijn deeltijdpaardje Ko, is zwanger.
De vorige keer dat dat gebeurde beviel ze een week nadat ik Deneo op de wereld zette van haar zoontje T.
Deze keer is ze uitgerekend in augustus.
Een week of twee nadat Nini geboren zou zijn geworden.

Ik ben blij voor haar, cht.

En twijfel verder tussen schreeuwend jaloers en zo verdrietig dat het pijn doet...

21:56:11 on 27-01-10 by Tylani - comments

Verschil van mening.

Hoezo tafels zijn er niet om op te klimmen? Alles waar ik met mijn peuterbeentjes bij kan is toch om op te klimmen?

12:00:43 on 26-01-10 by Tylani - comments

Contributie.

Is dat niet veel te vermoeiend dan, kleine kinderen?

Al lang geleden had ik bedacht dat ik, als er nog broertjes en zusjes van Lyka zouden komen, die n of twee dagen naar het kinderdagverblijf zouden gaan. Omdat ik het goed voor een kind vind, zo'n plek vol andere kinders en omdat mama een dagje haarzelf zijn ook een goed idee vind.
Ik beschouwde het eigenlijk nooit als iets raars of als iets uitzonderlijks. Andere mensen hadden werk waar ze zichzelf konden zijn, even niet mama. Ik had ME en was gek en had geen werk, maar wel een plek en tijd nodig om even niet mama te zijn. Vrijwilligerswerk, dagbesteding, even iets Tylani'igs om de week te breken.
Het is niet zo dat ik niet functioneer als het er niet is.
Ik functioneer alleen beter als het er wel is.

Naarmate het kindje groeide en mijn ADHD en eetgestoordheid afnam tot een te hanteren gekte(*) begon ik mij steeds onprettiger te voelen bij dat kinderdagverblijf. Dat mijn kindje er naar toe ging stond op zich niet ter discussie, maar wel wat ik uitvoerde als mijn spruit daar zat.
Waar ik voorheen, geheel in het licht van het leren leven met je eigen zwakheden en valkuilen, mezelf tevreden voelde bij het uitvoeren van twee of drie taken en ik de rest van de dag mocht vullen met iets ontspannends, ging ik nu hogere eisen stellen aan de invulling van de dag.
Het doen van de boodschappen (kindloos ben je zoveel eerder klaar), beantwoorden van de werkmails, plannen van doktersafspraken en het verzorgen van het paard zijn de basisingredienten van zo'n dag. Maar daarnaast bemerk ik steeds vaker een lijst die het beschikbare aantal uren in de dag ruim overstijgt. En dat is dan niet alleen te wijten aan een ADHD'ers gebrek aan planning.
Om de een of andere reden vind ik dat ik meer moet. En omdat ik vind dat ik meer moet, vind ik dat ik meer kan. En dus denk ik:
Om half acht kindje wegbrengen, dan naar paard en op de terugweg boodschappen. Dan ben ik toch in Delft dus ga ik even langs de Bieb. Als ik dan terugkom heb ik een gesprek met de makelaar. Daarna beantwoord ik thuis mijn mails en alle krabbels en mails van vrienden. Als ik dan toch achter de computer zit maak ik meteen even dat tshirtje voor de zoon van een vriendin en dan kan ik nog even Moreno's wanten naaien en de was ophangen voor ik hem ophaal en ga koken.
Het hierboven beschrevene is een planning h, geen werkelijke uitvoering. De daadwerkelijke uitvoering heeft, met dank aan enige concentratiestoornisjes, nog al eens te maken met zijpaden als het schrijven van logjes (nu heb ik inspiratie!), het bijwerken van Hyves (zulke leuke nieuwe foto's van Moreno), het doen van de afwas (het irriteerde me zo), mailtjes schrijven aan anderen (nu ik er toch aan denk), het invullen van enquetes (stond al tijden op mijn lijstje), het uitzoeken van wat dan ook (kwam ineens in me op nu ik toch achter de pc zat), het kopen van wat dan ook (ik ben er nu toch in de buurt) en ga zo maar door.

Als ik het zo voor me zie staan ziet het er eigenlijk niet eens uit als een extreem drukke dag. Wel als een drukke, maar niet als een extreme.
Kan je nagaan hoever ik al aan het zinken ben.
Want mijn lijstjes komen nooit af.
En lijstjes die niet af komen, daar krijg je een negatief gevoel van. Dan heb je gefaald. Want hoe moeilijk was het nu, om 'even' die mails te doen, 'even' die boodschappen, 'even' die drogist?
Misschien dat andere mama's dit kunnen. Maar ik kan het niet.
Waarom doe ik het dan toch?
Waarom verplicht ik mezelf tot het doen van zoveel dingen dat mijn zo gewilde rust nu bestaat uit Moreno's middagslaapjes op de dagen dat hij gewoon thuis is?

Omdat ik graag normaal wil zijn.
Omdat ik, nu ik een beetje normaal lijk, denk dat ik dat kan zijn.
Dat ik niet kan werken is nog tot daar aan toe, maar laat ik dan op de dagen dat ik niet werk in ieder geval wat nuttigs doen.
Ik denk ook dat u dat vind. Dat u vind, zelfs dat Nanne vindt, dat ik maar doe alsof met die gekte. Dat het allemaal best gaat zo, met die gekte. Ik lijk toch zo normaal? Waarom doe ik dan niet normaal? Ik kan toch best wat werken?
Ik weet helemaal niet of u dat vindt. Ik heb het velen van u nog nooit gevraagd.
Eigenlijk vind ik het dus enkel zelf.

Misschien moet ik leren dan minder gekte niet meer normaalheid moet inhouden maar juist meer rekening houden met die gekte.
Dat mijn eigen grenzen kennen niet betekend dat ik kan uittesten of ze opgerekt kunnen worden, maar juist dat ik ze goed bewaken ga.
Laat ik als voornemen nemen om mezelf gek te laten zijn, om zo wat normaler te doen.

Een mooi iets om op een lijstje te zetten.

(*)Het verschil tussen een wel en een niet te hanteren gekte ligt er hier vooral in dat je het niet meer aan me zag.
In de zomer kon de oplettende voorbijganger dan misschien de sporen van voorbijgaaande gekte nog zien op mijn armen, maar verder leek ik vooral op een vrouw, een mama. Precies zoals alle anderen. Nu ja, als je die scootmobiel even wegdacht.

08:45:02 on 25-01-10 by Tylani - 1 comment

Gevonden: beursgevoel.

Uiteindelijk bleek beurshangen een soort vreemde combi van promoten en hulpverlenen. Wel op mensen afstappen maar niets aan ze opdringen. Vooral veel praten en veel uitleggen. Vertellen over folders en activiteiten. Een beetje hulpverlenen en steun geven af en toe. Ik bleek er eigenlijk wel goed in te zijn.

Waarom verbaasd me dat dan eigenlijk nog?
Waarom blijf ik denken dat mijn onzekerheid mijn vaardigheden opeet?
Je zou toch denken dat ik dat een keertje zou gaan onthouden..

Ik heb wel keelpijn nu, maar dat is bijzaak.

20:27:44 on 24-01-10 by Tylani - comments

Gezocht: collega

Er was eens een Gezondheidsbeurs. Zo'n groot geval, in een grote stad, met veel publiek. Een prima kans om onze stichting voor eetstoornissen weer eens op de kaart te zetten ven medisch Nederland. We huurden er een stand en op de zondag waren collega P. en ik aan de beurt om die te bemannen. Een beetje achter een tafel zitten, folders uitdelen en mensen uitleggen wat we precies doen en dat er toch echt meer en betere hulp moet komen voor mensen met eetstoornissen. Niet echt moeilijk of stressvol dus. Ik trok voor de gelegenheid een blouse en jasje uit de kast en stapte lekker vroeg de auto in.

Toen belde P.
Ze was ziek.
Griep, narigheid en misselijkheid.
En vooral: bedrust.
Bedrust thuis.

Ineens lijkt een dagje beurshangen me een bijzonder grote opgave...

10:19:00 on 24-01-10 by Tylani - comments

Tegen niemand zeggen.

Ik zit al op 80% zout en nog maar 20% werkzame stof.
Stiekem ben ik wel cool en gediciplineerd.

13:53:25 on 21-01-10 by Tylani - comments

Altijd klein.

Samen met Lyka kijk ik Family Matters.
Om ons ervan te verzekeren dat wij vooral niet zo zijn, en om te kijken hoe de probleemkinders na weken hard werken toch weer een beetje bij hun ouders terugkomen. Moeder Wilma uit dit seizoen heeft wat nare overeenkomsten met M., mijn eigen moeder. Het onvermogen naar je eigen aandeel te kijken en het anderen de schuld geven had mijn moeder dan weliswaar tot een nog grotere kunst verheven, maar ergens zie ik overeenkomsten. Ook het jezelf opdringen aan anderen, denken dat zij jouw hulp nodig hebben, komt me bekend voor. Net als het schamen wat ik dan voor mijn moeder deed. Zelfs het haar en de stem van Wilma lijken, nu we toch aan het vergelijken zijn, op die van mijn moeder. Als heb ik die zolang niet gezien dat dat ook een rare kronkel in mijn geest kan zijn.

Er is n groot verschil.
Mijn moeder zou nooit met mij in de wildernis van weetikwaar zijn gaan zitten om aan ons probleem te werken.
Mijn moeder vindt dat ik het probleem ben.

Wonderbaarlijk hoe zo'n kleine gedachte pijn kan doen als je al zo lang de deur uit bent...

13:45:09 on 21-01-10 by Tylani - comments

Huis Boompje Delft.

Het gesprek kwam en ging.
De bank verleende ongeveer zijn goedkeuring, wat zoveel betekent als dat we onder voorbehoud een contract gaan tekenen.

Ik doe nog steeds hard alsof ik het helemaal niet moeilijk vind.
Ik ben immers volwassen. Volwassenen kopen huizen. En en n is twee. Eitje dus.

Gelooft u met me mee?

13:54:00 on 20-01-10 by Tylani - comments

Opvoeding. (2)

Een beetje peuter begint tegen een maand of achttien te puberen.
Omdat ADHD bij ons in de familie zit en koppige driftigheid ook, zette het geheel zich bij ons iets eerder in. Ik, als moeder van een dochter wiens peuterpuberen eruit bestond dat zij "ikke wil datte!" schreeuwde bij elk schap in de supermarkt maar verder vrij onbekommert verder leefde, dacht dat het nog wat vroeg was voor driftbuien en belde na een maand of twee de wijkverpleegkundige voor advies. Waarna de lieve mevrouw langs kwam voor wat inzicht in de psyche van de peuter.

Het gaat ongeveer zo.
De baby wil iets. (zeg: melk)
De baby huilt, krijgt melk, is tevreden.
Einde verhaal, iedereen blij.
De peuter ziet meer van de wereld en wil een boel meer dingen.
Bovendien wil de peuter dat NU en verwacht de peuter dat alles en iedereen gehoorzaamt aan zijn wil.
De peuter kan daarbij nauwelijks praten en ook niet echt op een andere manier duidelijk maken wat hij wenst zodat wij hem kunnen helpen.
Dus: Ik kan net lopen en zie een boekje op tafel aan de overkant van de kamer. Ik loop naar de tafel. Halverwege ligt een kussen, want dat had ik een minuut geleden op de grond gegooid omdat me dat leuk leek. Ik kan niet door kussens heenlopen. Ik val. Ik heb geen boekje.
Of: Ik word in mijn kinderstoel gezet. We gaan eten. Mama zet eten op tafel. Ik kan er niet bij. Mama geeft me het eten niet want ze is bezig met dingen op tafel zetten. Het eten komt ook niet op andere wijze naar me toe.
Van dezelfde strekking: Er staat eten op tafel. Een bord met pap en een beker melk. Ik wil de beker melk. Mama geeft me het bord met pap.
Wat ook kan: Als ik op dit knopje van de magnetron druk komt er een lichtje. Als ik op dit knopje druk beweegt het lichtje. Als ik nu weer op dat ene knopje druk komt er dus.. H, geen lichtje. Wel een geluid. Papa tilt me weg bij de magnetron.

Al het bovenstaande is het begin van DRAMA.
De peuter denkt dat hij een glazen ruitje of een lichtkrant op zijn hoofd heeft waardoor wij kunenn weten wat hij wil. Daarbij denkt hij dat ook dingen weten wat hij wil. Dat de wereld zo niet in elkaar blijkt te zitten is beangstigend en frustrerend. Ergo: meer DRAMA.
DRAMA staat in dit geval voor: huilen, krijsen, je op de grond laten vallen, tranen laten, hoesten, proesten, meer huilen, meer krijsen.

Op advies van het consultatieburo en honderden ouders voor ons doen wij aan negeren.
Wij vertellen onze peuter dat het naar is dat de wereld niet zo werkt zoals hij dat wil, en laten hem dan vrolijk uitrazen, dweilen, schoppen, huilen of wat hij nog meer wenst te doen daar op de grond. Wij negeren en trekken onze jas aan/koken eten/pakken de post/hangen de was op. Wij voelen ons vooral niet schuldig en ergeren ons niet. Zodra ons ukje stil is roepen we uitbundig 'lieverd!' en belonen we met knuffels of een aai.
En we voelen ons niet schuldig.
En we ergeren ons niet.
En ik voel me niet schuldig.
En ik erger me...

Erm...

Na een half uur pedagogisch negeren is het eten klaar en komt manlief thuis.
Daar. Kind. Jij. Bezighouden. Nu.
Ach, ik heb in ieder geval niet tegen het kind geschreeuwd.

Tijdens het weerstaan van gehuil om opgetild te worden terwijl ik aan de telefoon zit met iets belangrijks produceert mijn ventje tranen, een snotterneus en een diepzielig gezicht. Ik weersta mijn neiging tot optillen en doodknuffelen enkel door demonstratief de andere kant uit te kijken terwijl ik van binnen verscheurd word door moederliefde.

Daarbij blijk ik me in gezelschap te schamen.
Als mijn kind op de vloer van de bank of bibliotheek ligt te krijsen en de halve stad mee laat genieten lijkt het wel alsof al mijn voelhorens gespitst zijn op al die andere ouders in de stad. Die vast denken... Ja, die wat denken? Ik weet helemaal niet wat ze denken. Dat ik een rotmoeder ben? Dat ik een onaangepast kind heb? Waarschijnlijk denken ze dat ik een peuter heb. En anders boeit het me niet wat ze denken. Maar toch stap ik quasi nonchelant over mijn krijsende kind heen onderwijl "Peuterpuberteit h. Winkelen is ook niets voor kinderen." mompelend tegen wie er ook wil luisteren. Ik moet wel even aan de wereld uitleggen waarom ik doe wat ik doe.

Maar meestal ben ik heel zeker van mezelf.
Daar verzeker ik mezelf ettelijke keren per dag van met mijn mama-mantra: Ikke goeie mama.
Zelfs als mijn kind zichzelf in zijn driftbui een bloedneus valt tegen de vloer -Ja, ik hd je netjes op de grond gelegd. Als jij ervoor kiest om op te staan en je weer huilend te laten vallen dan kan mama daar niets aan doen, die moest nu toch echt haar jas aantrekken- dan voel ik mij helemaal geen slechte moeder.

...

Dit gaat me echt nog mnden bijblijven...

13:59:54 on 19-01-10 by Tylani - comments

Wetend.

Er was niemand dood.

Wel hebben wij nu een doos Lego en een doos G.I.Joe.
Voor Deneo.
Eventueel terug te geven als hij ooit zelf kinders heeft.

Geen 'wanneer kom je weer eens op de thee', of, 'we moeten weer eens eten samen'.
Een kopje koffie van ons omdat je er toch bent, en wij een doos Lego.

Ergens zal ik Timo's hersens nooit begrijpen...

21:48:00 on 16-01-10 by Tylani - comments

In het ongewisse.

Mijn broertje belde.

Hai, met Timo
Schat, ik ben druk, ben op de ijsbaan op de enige dag dat er n ijs ligt en ik energie heb. Kan ik je straks terugbellen?
Nee, hoeft niet, ik wil alleen maar vragen of ik straks na mijn werk even langs mag komen. Duurt maar eventjes.
Erm... Ja, tuurlijk. Tot straks.

Alweer een halfjaar niet gezien, die Timo. En nu wil ie langskomen?
Wie is er dood?

13:45:00 on 16-01-10 by Tylani - comments

Vriesvak.

Verdienen Jehova's nu waardering of een opname in het plaatselijke gekkenhuis omdat ze in dit weer aan de deur komen om mensen te bekeren...

09:58:25 on 14-01-10 by Tylani - 1 comment

Toekomstdroom.

We hebben een optie op een nieuwbouwhuis in Delft.
In onze favoriete stad, met korting van de woningbouw, mooi en nieuw en groter dan het huidige.
We hoeven alleen maar even een hypotheek te regelen en te wachten tot het afkomt.
En oja, te behangen, verven en verhuizen.

Volgende week donderdag is het gesprek met de makelaar.

Als ik nou heel hard doe alsof ik alles onder controle heb, zou dat werken?

10:42:19 on 08-01-10 by Tylani - comments

Nieuw jaar, nieuwe kansen.

Eerst maar eens bijslapen... :)

16:57:38 on 01-01-10 by Tylani - comments