Inhaalslag.

Voor het eerst sinds tijden kan ik weer eten waar ik zin in heb.

Zou negen boterhammen met peperboursin* te veel van het goede zijn?

*)De plaatselijke supermarkt verkoopt het goedje niet, de iets minder plaatselijke dan weer wel. Nu ja, nu niet meer, daar ik hun voorraden wat in de war schop door meerdere doosjes per week te kopen...

15:13:26 on 30-03-10 by Tylani - comments

Pijnlijke inwerkperiode.

Na bijna vijf weken op bed moest ik me maar rustig inwerken. Niet meteen aan alle werkmails beginnen, het paard nog even laten rusten, eerst het huishouden, wat voor mijn kleine zorgen, weer wat wasjes ophangen.
En, omdat we morgen naar de notaris gaan om definitief eigenaar te worden van ons nieuwe huis in aanbouw, zelf even mijn wenkbrauwen epileren.

...

AU!

De volgende keer dat ik vijf weken ziek op bed niets doe aan mijn uiterlijk ga ik naar de schoonheidsspecialiste.
Of nog beter, naar de plastisch chirurg.
Die dan onder verdoving vijf weken haartjes weg mag werken.

more...

09:45:24 on 30-03-10 by Tylani - comments

Onverbeterlijk.

Zelden vond ik mijn ADHD lastiger dan vandaag.

Even wat voorgeschiedenis:
Vorige week dinsdag was ik nog Zwanger en Ziek en hadden wij een echo. Daarop was onze piepkleine spruit JJ verstoppertje aan het spelen en moeilijk te vinden. Maar geen paniek, ze was nog klein.
Vorige week woensdag was daar buikpijn en bloedverlies en drama. Op opnieuw een echo bleek dat JJ wel bijzonder verstopperig was. De arts meldde mij dat dit eigenlijk niet meer goed kon komen.
De dagen erna werd ik zieker en zieker. Nu ik niet meer wist waarvoor ik het deed was alle wilskracht om misselijkheid en pijn te weerstaan net zo foetsie als mijn baby. Maar die leek gaan haast te hebben mijn baarmoeder uit te komen.
Afgelopen maandag was ik opnieuw in het ziekenhuis. Ik wilde duidelijkheid. Alweer geen vindbare JJ op de echo. Ik kreeg een afspraak om woensdagochtend gecurretteerd* te worden.

Eigenlijk was ik gisteren vooral opgelucht.
De week ervoor was er een van pijn en verdriet, om de ongelijkheid in de wereld, om het gemene. Waarom ik? gedachten voerden hoogtij. Ik had zo mijn best gedaan, vier weken op bed gelegen, was zo ziek geweest, en alles voor niets. Mijn baby'tje was zo gewenst geweest.
Maar nu het verdriet wat gesleten was wilde ik vooral dat het voorbij was. Dat ik weer wat kon, niet meer ziek zou zijn, weer in de wereld kon zijn. Ik had zoveel gemist.

Inmiddels zijn we amper vierentwintig uur na de operatie en rennen mijn gedachten rondjes in mijn hoofd.
Ik wil alles inhalen, nu, meteen.
Ik wil mailen, opruimen, haar verven, nagels knippen, hypotheken en belastingen regelen, boodschappen doen, in de zon lopen, mijn zoontje ophalen bij oma en vertroetelen, douchen, weer normale kleren aan, wat kunnen eten en het binnenhouden, die bellen, dat regelen...

Rationeel weet ik dat ik het simpel moet houden.
Ontzwangeren kost tijd.
Maar een rennend hoofd is lastig te negeren.
Zelfs het oorsuizen na het douchen -een veeg teken dat ik toch echt wat meer tijd met de bank moet doorbrengen en wat minder met het toetsenbord- weerhoud me niet van het afmaken van dit logje.

Het scheelt dat ik weet dat ik onverbeterlijk ben.
Nu ja, dat hoop ik maar.

*Een duur woord voor je baarmoeder uitzuigen.

07:50:04 on 25-03-10 by Tylani - 1 comment

Rouw.

Ook deze spruit in wording, gedoopt JJ, is helaas overleden.

09:05:53 on 23-03-10 by Tylani - comments

In blijde verwachting.

Twintig oktober tweeduizendtien wordt onze nieuweste spruit verwacht.

Ondertussen ben ik schreeuwend misselijk, duizelig, en hoofdpijnig. Moest zelfs naarhet ziekehuis voor een infuus en hang al weken op de bank met een minimum aan voedselinname. Godzijdank zijn baby's parasieten en kan ik wel wat missen.

Dat u het even weet.

07:31:10 on 05-03-10 by Tylani - comments