Deel 2.

Dat adres vragen dus en mezelf een flinke schop onder mijn kont geven.

Denk Aan Je Lijf!

Oftewel, hoe rekening houden met een ander blijkbaar zoveel makkelijker is dan rekening houden met jezelf...

15:07:39 on 31-05-10 by Tylani - comments

In tegenspraak met.

Afgelopen weekend was onze vrije avond.
Omdat Nanne en ik niet zo vaak vrije avonden hebben plannen we dat zorgvuldig. Geen afspraken, één dan wel beide kinders naar opa en oma en wij naar een poolcentrum en heerlijk uitslapen. Dit avondje was de eerste samen sinds december en we keken er erg naar uit.

Dat er naar uitkijken had helaas niet als gevolg dat ik er ook rekening mee ging houden. Met genoeg slaap bijvoorbeeld, of de beschikbare energie die dag. Maar het zou allemaal wel lukken. Weet je wat, als we toch de hele dag samen waren, waarom gingen we dan niet even naar de behangwinkel om de hoek? Met Moreno daarheen is een crime, om de een of andere reden vindt hij behang helemaal niet leuk om aan te zitten en om naar te kijken, (Dat in tegenstelling tot tapijt en vinyl, want vorige week hadden we hem meegenomen naar de tapijtspeciaalzaak met pinksterkorting en daar had hij het bijzonder naar zijn zin. Of zou dat komen omdat Super Sis mee was en er ballonnen waren?...) dus er een bezoek aan brengen in Moreno-vrije tijd was zeker een pluspunt. Natuurlijk was de winkel niet scootmobielproof, er waren naast diverse smalle gangetjes vol behang zelfs een aantal treden naar een kelder vol behang. En zo liepen wij een half uurtje in de winkel rond op zoek naar mooi behang voor ons nieuwe huis.

We hebben niet één keer ruzie gemaakt. Sterker nog, ik ben ondanks het gewandel niet eens uit mijn slof geschoten of een chagerijnige opmerking gemaakt. Nanne vroeg een stoel voor me bij de kassa en we reden fluitend naar huis. We hadden zo maar mooi alvast bijna al het behang in huis. Dat scheelde weer een hoop werk en we hadden nog bespaard ook. Het was bijna jammer dat we niet alvast bij de Ikea het laminaat konden uitzoeken...

En zo bevonden wij onszelf een half uurtje later in de Ikea. Op zaterdag. Zonder rolstoel, want ach, zoveel liepen we vast niet en anders ging ik wel even uitrusten op een mooie Ikea bank. Een half uur later hadden we nog haast niets van ons lijstje gekocht, maar wel een family pas aangeschaft, op de korting van die pas goedkoop gegeten en onze zo gewilde nieuwe tafel met nog meer aanbieding gekocht. Weer een uur later kozen we bij de vloerenafdeling voor een leuk laminaat en hobbelden we richting lampen. Tegen achten konden we nog net de spullen op een kar gooien en bij de kassa uitkomen voor de winkel zou sluiten. Inmiddels liep ik mank en leken mijn benen gevuld met het gewicht van de zojuist aangeschafte pakketten.
En alweer hebben we niet één keer ruzie gemaakt. Zelfs niet toen een deel van de met korting gekochte tafel stuk bleek en we er weer mee terugmoesten. En ook niet toen we, na het wachten tot ruim na half negen op de mannekes die onze kapotte tafel gingen vervangen, in de regen het enorme pakket in de auto moesten proppen.

We waren op tijd bij het poolcafé, waar ik met een stapeltje pijnstillers probeerde om nog wat van de ballen weg te spelen terwijl ik Nanne aan het bier zette om mijn slechte spel niet te laten opvallen en hadden een geweldige avond samen.

Ergens heeft een Tinkerbell sterretjes over ons gestrooid.
Twee ADHD'ers drie uur in de Ikea zonder ruzie.
Ik moet echt zorgen dat ik het adres krijg van onze goed fee...

14:58:34 on 31-05-10 by Tylani - comments

Rustig.

Al ruim een week geen internet op onze pc in de woonkamer.(*)
Al ruim een week geen logjes, geen Engels lesjes 's avonds, nauwelijks mail, geen gewerk.
Ergens bevalt het me wel.(**)

(*)Wel boven, op die van Nanne, en, in geval van directe nood, op beide gsm's. Eventueel bij schoonmama of, zoals nu, op de vereniging.
(**)Dat Ergens is meer een soort Soms. Of dan misschien een Meestal. Want als ik wil weten hoe dat beestje ook weer heet wat ik net zag op tv, of de openingstijden van de bouwmarkt, het telefoonnummer van het poolcafè, wil weten wat ook al weer de vertaling was van woord dit of dat of gewoon even tegenover Nanne moet bewijzen dat ik toch echt gelijk had en dat dat en dat wel degelijk plaatsvond in zeventiennogwat, dan is het een waardeloos rotding wat zo snel mogelijk gerepareerd dan wel vervangen moet worden.

14:31:20 on 31-05-10 by Tylani - comments

Bevolkingsuitbreiding.

Vanaf afgelopen zondag bij ons aanwezig: twee nieuwe tweejarige huisgasten van het katterig geslacht.

Sinds hun vrijlating uit de transportkooi heb ik enkel wat glimmende ogen en een wit met zwarte staart gezien vanuit de diepste krochten van onze berging. Het mag duidelijk zijn dat onze nieuwste aanwinsten, Blix en åska(*) zich niet zo gemakkelijk laten verleiden tot een leven tussen andere anderhalfjarige stuiterkatten en een peuter...

(*)Zweeds voor Bliksem en Donder, zowaar niet eens door mij bedacht maar door het vorige baasje en åska klinkt als òska.

21:59:41 on 25-05-10 by Tylani - comments

Verhuisstress.

Ik ben officieel jaloers op eigenaren van bestaande bouw.

Dus waarom kochten wij ook al weer een mooi, nieuw, glanzend, speciaal voor ons gebouwd, door nog niemand in gewoond, pas over maanden klaar zijnd, sprankelend nieuwbouwhuis?

Vast niet zodat we nog tot aan de oplevering elke week ruzie konden maken over de inrichting...

21:04:58 on 16-05-10 by Tylani - comments

Middagje ziekig.

Even wat naar keukenapparaten kijken op internet. Bij een mooi nieuw huis hoort een mooie nieuwe keuken. Waar dan wel nog even een inbouw vaatwasser -want geen plek voor die van hier-, een motorloze afzuigkap -want een centraal afzuigsysteem- en een combi magnetron -want de oude was juist vorige week overleden- bij moeten.

Even.

Na een uur en een zeventien pagina's tellend word document heb ik enkel nog maar de afzuigkappen afgewerkt...

16:53:14 on 10-05-10 by Tylani - comments

Familieuitje.

Sinds toen ben ik een doorgewinterde standstaander.
Zo sta ik op de Landelijke Publieksdag van mijn stichting sinds een jaar of wat achter een tafel vol boeken en folders, ben ik al naar een Grote Beurs in een even zo grote beurshal geweest en begeleid ik op allerlei dagen groepen lotgenoten.

Gister was er weer zo'n landelijke dag en ik had voor de gelegenheid mijn schoonmoeder meegenomen.

Het leek een heel goed idee toen ik het bedacht.
De schrijfster van het boek wat we allebei aan het lezen waren zou wat komen vertellen. Mijn schoonmoeder zit zoals zovelen ook wel eens in de knoop met eten en gewicht en weet bovendien van mijn eetgestoordheid. Daarbij zou de dan ook eens kunnen zien wat ik eigenlijk uitspook op al die dagen waar ik altijd oppas voor wil hebben.

Tegen de ochtend van de dag zelf begon ik me toch wat meer zorgen te maken of
dit nu wel zo'n goed idee was.
Ik moest nog wel werken die dag, had ik dat wel duidelijk gezegd? In welke groep wilde zij eigenlijk deelnemen? Wilde ze wat over zichzelf kwijt, of in een oudergroep, of als belangstellende, had ik wel duidelijk genoeg aangegeven dat ze daar keus in had? Stel nou dat ze van al die verhalen van al die eetgestoorden zou denken dat ik ook zo ben? Dat ze me ineens knettergek zou vinden? Wat als ze het helemaal niet leuk zou vinden?

Al deze twijfels uitte ik halverwege de ochtend tegen A., een collega met wie ik de middaggroep zou leiden.
A. gaf het enige juiste antwoord. Een geweldig antwoord. Een antwoord, wat dan wel niet mijn twijfels wegnam -stel je voor zeg, een hoofd zonder twijfels...- maar me zeer goed deed.
Ty, je hebt een geweldige schoonmoeder.
En dan nog iets over dat ze me beter wilde begrijpen en dat ik me nergens druk over hoefde te maken, maar dat hoorde ik geloof ik al niet meer.
Ik heb een geweldige schoonmoeder.

En dat, hoewel ik het niet met alles met haar eens ben en zeker aanvaringen met haar heb, is
eigenlijk nog waar ook.
Dat mag best eens gezegd worden.

20:59:12 on 09-05-10 by Tylani - comments

Doodschrik.

Als één van je katten over de tafel vol speelkaarten heen achter een aan de binnenkant van jouw raam fladderend koolmeesje aanzit en daarna, de veren in het rond strooiend, met het arme beestje tussen de tanden naar boven vliegt.

Waarom wilde wij ook al weer zo'n kattenluik, met zo'n open doorgang naar buiten?

(Zodat ze, naast vogels vangen en ons aan het schrikken maken, muizen naar binnen kunnen brengen om voor ons als cadeau achter te laten in de keuken, woonkamer, berging, slaapkamer, overloop. Zodat ze de muizen kunnen oppeuzelen, zodat je ondefinieerbare onderdelen op de mat vindt. Zodat ze de muizen aan het schrikken kunnen maken, zodat die vluchten achter je kasten en vriezers waar je ze dan na weken dood vindt. Zodat ze over je pasgedweilde vloer kunne lopen met hun modderpootjes. Zodat ze zich op jouw schoot kunnen nestelen met hun kletsnatte lenteregenvacht. Zodat.........)

20:36:37 on 09-05-10 by Tylani - comments

Schattigheidsfactor tien.

Wij spelen Farm Frenzy Ice Age.
Wij hebben een klein peutertje.
Het peutertje leert praten.
Bewegende beelden zijn een peuters grootste goed.

Ons peutertje staat nu met regelmaat vanaf een willekeurige plek in de kamer naar de pc te wijzen terwijl hij vragend zegt: "Penga?(*)"

De verantwoordelijke mama met angst voor vierkante oogjes en gevoelsafvlakking door te veel computerkijken zegt dan: "No sweetie, no penguins, fruit/breakfast/drinks/shower/lunch/whatever first." Wij spelen alleen met pinguïns tegen etenstijd. Of als hij moe is. Of als wij erg moe zijn. Of als hij nergens zin in heeft. Maar dan toch in ieder geval niet als hij erom vraagt. Nu ja, meestal...
*) Een soort Pingu, maar dan anders.

19:20:06 on 09-05-10 by Tylani - comments

Vertellen.

Echt verliefd was ik niet hoor. Eerlijk gezegd denk ik eigenlijk zelden aan haar. Behalve als ik op de vereniging ben en ze plots voor me staat met haar lange rode haren. Ze heeft een vriendje, D., al acht maanden. Of liever, gisteren precies acht maanden, zoals ze aan de bar vertelde. Het doet me niets, eigenlijk kén ik haar niet eens, weet weinig meer van haar dan haar naam en dat ze vegetarisch is. Ik vind het eigenlijk vooral een mooi meisje. Maar goed, ik wilde het dus over iets anders hebben, iets wat ze vroeg aan de bar.

- Hey Ty, wat betekend die Tattoo op je onderarm eigenlijk? Dat Japanse teken?
Moed.
- Oh. Hoezo, moed?
Erm.. Nou.. Erm...

Racende gedachten op topsnelheid: Ga ik het vertellen? Aan Haar? Ja/Nee/Ja/Nee. Maar er zitten mensen bij. Nou en, die weten het allang hoor, dat je zo was. Vroeger vertelde je altijd alles aan iedereen over alles, waarom doe je nu zo moeilijk? Ja, maar... Oké dan.

Ooit lang geleden sneed ik mezelf. En toen vond ik dat dat maar eens afgelopen moest zijn. En heb ik er een tattoo overheen gezet.
- En? Heeft het geholpen?
Ja. Heel goed eigenlijk.
- Goed zo.


Raar is dat.
Toen ik nog wel sneed boeide het me nooit zo om over snijden te praten. Ik vertelde iedereen die het wilde weten* hoe het zat, gaf uitleg en voorlichting en wilde alle (voor)oordelen over zelfbeschadiging met liefde de wereld uit helpen.
Blijkbaar heb ik nu, nu ik het al jaren niet meer doe, veel meer moeite om erover te praten. Zou het praten wat versleten zijn geraakt? Of zou het komen omdat Caitlin het vroeg?

Dus, als u bij me in de buurt komt in de komende maanden en me hoort voorlichten over de ins en outs van 's werelds zelfbeschadigende mensheid, dan weet u hoe het komt.

* Nu ja, meestal. Ook een raskletser heeft zijn stille dagen.

21:03:22 on 05-05-10 by Tylani - comments

De magie der nummers.

Er is de magische X kilo grens. Of liever, er zijn twee grenzen, de een wat magischer dan de ander. De ene ligt aan de onderkant. Onder die X kilo wil mijn eetgestoorde ik graag zitten maar weet mijn rationele ik dat ik beter niet kan komen. Ik eet dan te weinig, weeg te licht, ben chagerijnig en koud.
De andere X ligt aan de bovenkant. Tussen die X en de andere zit tien kilo en bijna drie punten BMI verschil. Boven deze X wil ik absoluut niet komen. Mijn rationele ik, degene die weet dat de gemiddelde maat van een dertigjarige Nederlandse vrouw met kinderen ongeveer precies is wat ik heb en dat ik nog zeker twee punten BMI omhoog kan voor ik me te dik mag noemen, weet dat het geen ramp is. Dat ik vast weer afval, dat jurken flexibel zijn en dat ik anders toch gewoon nieuwe kan kopen. Mijn eetgestoorde ik is in paniek. Staat elke dag voor de spiegel. Wat heet,elk uur. Bekijkt zich in ramen en etalageruiten. Neemt zich voor drastisch op dieet te gaan. Geen niet-zwangere-Ty zou ooit boven die X mogen komen. Die ik voelt zich dik en lelijk. En trekt acuut een zak snoep open om het rotgevoel te dempen.

Soms zou ik willen dat er enkel jurken met elastiek op de wereld waren en niemand de weegschaal had uitgevonden. Eetgestoord rothoofd...

22:30:45 on 04-05-10 by Tylani - comments

Melancholie.

Wat is dat toch, alsof met het mooie weer ook mijn lentegevoel de benen heeft genomen...

12:38:39 on 03-05-10 by Tylani - comments