Zin.

Dat nieuwe huis dus, dat is al een tijdje van ons. Tussen het vorige logje en nu hebben we notaris en makelaar afspraken gehad, een zak met geld geleend, de zak met geld doorverkocht, een keuken uitgezocht, hem geknepen of de keuken in het echt wel zo leuk zou zijn als op het plaatje, naar de keuken gekeken die daadwerkelijk zo goed uitpakte als op het plaatje, door de IKEA gestruind, door behoorlijk wat andere winkels gewandeld, veel geverfd, heel veel gepland, heel veel geld uitgegeven en vooral veel gewacht.

Het huis is namelijk nog niet af.
Het huis is wel bijna af, maar nog net niet helemaal, en nu is het vakantie. Een beetje bouwvakker moet ook vakantie, en daarom werkt hij in de zomer niet. We zijn er wezen kijken en bijna alles is af, voorkant, achterkant, deuren, glas, verwarmingen, wc's, keuken, zelfs de stoep is af. Het enige wat ons stulpje nog nodig heeft is bewoners.

Eenendertig augustus is het zover.
Dan hebben we echt een huis. En kan het grote verbouwen beginnen. En het grote inpakken. En het grote ruzieën.

Ik heb zin in december.
Als alles weer rustig is...

16:25:10 on 22-07-10 by Tylani - 1 comment

Heimwee?

We moeten ons voorstellen aan de rest van de klas en wat over onszelf opschrijven.

Mitt namn är Tylani.
Is het wel mitt? Is het niet min? Nee, namn is onzijdig, volgens mij is het mitt.
Jag är tretton år.
Of zou ik twaalf jaar moeten zijn? Nee, ik zit in de brugklas, dertien kan echt wel. Raar trouwens, dat het niemand opvalt dat ik met mijn dertig jaren door wil gaan als dertien.
Wat zal ik verder nog schrijven...

Jag tycker om katter.
Is het niet stom om te schrijven dat ik van katten hou? Hiervan weet ik in ieder geval hoe je het spelt. Anders gaat het echt opvallen dat ik zo weinig Zweeds kan schrijven.

Ondanks mijn zorgvuldig nadenken over elk woord krijg ik als één van de weinigen van de juf een aantekening omdat ik fouten maak in mijn tekstje. Daarna gaan we gelukkig weer gewoon verder met de les. In het Nederlands. Alle kinderen spreken hier trouwens Nederlands, en de leraren ook. Alleen als ik een boek moet lezen heb ik het moeilijk. En als ik nog zo'n tekstje moet schrijven val ik vast door de mand. De kinderen lijken me eerder veertien trouwens, misschien zelfs vijftien, en helemaal niet zo jong als de twaalf of dertien die ik van een brugklasser zou verwachten. Ik lijk met mijn leeftijd helemaal niet op te vallen. Hopelijk serveren ze in de kantine iets wat ik lust, anders loop ik daar nog tegen de lamp.

Ik bleef de hele droom lang mijn best doen om niet op te vallen als Niet-Zweed.
Sterker nog, toen ik wakker werd had ik nog een half uur lang het gevoel gefaald te hebben in mijn poging voor Zweeds schoolmeisje door te gaan. Maar ik was vooral boos op de wekker.
Hallo, ik was in Zwéden hoor!

06:45:38 on 19-07-10 by Tylani - comments

Niet verder vertellen.

Iets nadeligs over voetbal zeggen is dezer dagen vloeken in de kerk.
Toch ga ik zeggen dat ik helemaal niet van voetbal hou. Vroeger, voor het ziek zijn, vond ik voetbal spélen nog wel prima. Maar voetbal kijken was iets voor mannen, voor boerse, bierzuipende, onderontwikkelde mannen, voor totaal niet mijn soort mannen. Niemand van mijn vrienden keek het, en ik keek het dus al helemaal niet. Ik vind dat voetballers belachelijk veel betaald krijgen in vergelijking met andere professionele sporters en dat EK's en WK's een soort massahysterie zijn waarin wij als volk nationale idiotie bezigen.

Nanne, die behalve eerder genoemde kampioenschappen ook nooit voetbal kijkt, had ik twee jaar geleden naar wel voetbal kijkende kennissen verbannen toen hij wilde kijken. Omdat ik geen oranje aan mijn huis wil, stel je voor dat mensen denken dat ik ook kijk, maakte hij zijn lease Yaya oranje en om het goed te maken wilde ik die voetbalminnaars dan wel één keertje thuis uitnodigen. Ik probeerde te kijken, maar vond na tien minuten het behang boeiender dan die mannekes op het veld. Nu moet ik zeggen dat ik erg weinig sporten op tv interessant vind, dus legde ik me vol overgave toe op gastvrouw. Nu we inmiddels een tijdje samen zijn, en ik zie dat hij het wel erg leuk vind, ben ik wat milder geworden. Hij mag wedstrijden in de woonkamer kijken met het geluid zacht, mits ik nog maar tegen hem mag praten. Ik ben bereid bij de één of andere winkel met een oranje actie was spullekes voor hem te kopen en luister met knikkend hoofd naar zijn relaas over dat ene doelpunt en die foute gele kaart.

Sterker nog, vorige week, toen hij met vrienden in de kroeg zat te kijken -niet eens omdat ik hem verbannen had, maar omdat hij graag meer feestgevoel wilde- heb ik een voetbalminnende vriendin gevraagd hier te komen kijken, omdat ze anders geheel partnerloos in haar eentje thuis moest zitten. Ik keek met haar al kletsend mijn allereerste voetbalwedstrijd uit. En misschien was ik een heel, heel klein beetje zenuwachtig op dat einde van die zenuwslopende laatste minuten tegen Uruguay. 'Het zou voor het spel nu wel leuk en onverwacht zijn als ze 3-3 maken en dat Nederland dan verliest op penalties', opperde ik tegen mijn vriendin. Ze kreeg nog net geen hartverzakking.

Vanavond is dus die finale. Mijn favoriete rustpunt, het journaal, was voor meer dan de helft gevuld met voetbal, met oranje, met hossende fans en met bier. Nanne is in de Grote Stad het ultieme feestgevoel aan het beleven. Zodat hij later wat boeiends kan zeggen op de vraag 'waar was jij toen Nederland won?' Ik had me voorgenomen wat series te kijken, nog wat te verven aan wat spullen voor het huis en vroeg naar bed te gaan. Tenslotte heb ik niets met voetbal.

Stiekem bemerk ik dat mijn oren zich spitsen bij ieder toetertje dat door het open raam naar binnen waait.
Zouden ze...?
Nu ja, het is wel aardig als we zouden winnen tenslotte.
Misschien vind ik het een pietsje spannend, een heel, heel erg klein pietsje dan.

Fan-zijn is besmettelijk denk ik.

20:41:36 on 11-07-10 by Tylani - comments

Soort van trots.(*)

Na weken van zwoegen eindelijk af.

Mijn super cool geverfde kinderstoelen.

(*) Onderweg naar trots. Bijna trots. Als ik nog wat extra positief zelfbeeld eet staat hier bij het volgende project voluit en met hoofdletters: trots.

16:02:52 on 11-07-10 by Tylani - comments

Lichaamsvisie (3).

Mijn paardje Kola is wegens asbest op stal met spoed verplaatst naar een manege in de naburige stad. De manege in kwestie is van iets meer stand dan onze stal, wat onder andere inhoudt dat alle paarden de hele dag op stal staan in plaats van op het land en dat er voor je wordt gemest. Ook heeft deze manege kledingvoorschriften(*):

Rijkleding.
Een goed passende rijbroek.
Rijlaarzen of chaps met degelijke rijschoenen.
Een goed zittende cap.
Een shirt zonder decolleté wat de schouders bedekt.
Dit om ons degelijke en verzorgde image uit te dragen.


Wanneer zou er een goed moment komen om Ko's eigenaresse te vertellen dat ik zowel niet over een rijbroek als over erg weinig shirtjes tot over de schouders beschik?

Ik denk dat ik maar even niet ga rijden voorlopig terwijl ik voor de spiegel sta en doe alsof al die extra kilo's me helemaal niet boeien...

(*) Een mijns inziens belachelijke manier om te doen alsof je van stand bent. Alsof het mensen die niet paardrijden of iets van deze viervoeters weten het iets kan schelen hoe je eruitziet. Daarbij draag je natuurlijk ook het imago van je manege uit als je daar gewoon rondloopt en laten we zeggen, je paard longeert of ermee wandelt. En dan mag je wel een spaghettibandjes hemdje aan als het dertig graden is. Nog afgezien van het feit dat ik er prima in zou slagen om met een paars gebatikde rijbroek, een oud metal t-shirt en een lading spikes als sieraden er alles behalve degelijk uit te zien terwijl ik toch aan de voorschriften voldoe...

14:22:19 on 05-07-10 by Tylani - comments

Realistisch?

Het was een houten kerk. Of dan toch in ieder geval een kerk met veel hout vanbinnen. Stiefpapa H. was de voorganger in plaats van, zoals gebruikelijk, de organist en het was er vrij druk voor een kerkdienst. Ik zat op een bankje aan de zijkant en keek richting het schip, of wat voor een schip moest doorgaan in zo'n klein kerkje. Hij ging naast me zitten, hij, die jongen in het blauw die ik wel leuk vond, maar waarvan ik eigenlijk nog niet zo wist wat ik ermee moest, en hij pakte mijn hand. Geïrriteerd schudde ik zijn arm weg. Ik wilde geen handje. Ineens viel het me op dat hij, die andere hij, die jongen in het zwart die ik ook wel zag zitten, dat die aan de overkant in de kerkbanken zat en naar me keek. Nu ik er zo even bij stilstond zat die leuke krullenbol waar ik van de week mee geknuffeld had ook al in de kerk. Het leek alsof iedereen me aanstaarde en even staat de tijd stil. Dan is de dienst ineens afgelopen en sta ik in de gang bij de toiletten.

Wat moet ik hier nu mee? Had ik duidelijker moeten zijn dat ik geen relatie wilde? Wist ik eigenlijk wel dat ik geen relatie wilde? En als ik dat wel wilde, met wie wilde ik dat dan? Misschien had ik geen sex moeten hebben met hem in het zwart. Maar ja, een keertje sex is niet meteen een relatie toch? Daar zou hij in het blauw dan wel heel anders over denken. Maar ik had helemaal niet gezegd dat ik een relatie wilde! Waar had ik het verkering vragen gemist? En wilde ik niet eigenlijk liever wat met hem, met zijn zwarte rockkleren, hij was eigenlijk veel meer mijn type. Wel erg jong, maar ja, dat hoeft geen probleem te zijn. Nu kende ik hem in het blauw natuurlijk wel veel langer, en beter, en was hij nog liever en knuffeliger ook. En wie weet was krullenbol, die ik eigenlijk pas net had leren kennen, wel een hele leuke kandidaat.
Wat zit ik toch eigenlijk te zeuren, waarschijnlijk wil niemand me nog als vriendinnetje nu ze weten dat ik ze allemaal leuk vind...


De jongen in het blauw kwam het gangetje in. Hij zegt iets en wil mijn hand pakken, maar ik hoor het niet. Ik luister ook niet echt en draai me weg naar het raam. Ik ben in de war en weet niet wat ik moet doen. Hoe heb ik er zo'n rotzooi van kunnen maken... De deur gaat opnieuw open en daar staat hij, in het zwart. Ook hij zegt iets wat ik niet echt volg, ik ben te zeer in beslag genomen door mijn eigen gedachten. Hij loopt op ons af en ik zie kans te vluchten naar de deur aan de andere kant van de gang. Als ik door de deur stap kijk ik achterom en zie ik ze samen praten. Ze hebben het vast over mij...

Er tsjirpt een vogeltje en ik word wakker.
Het is kwart over vijf 's ochtends op een ongetwijfeld warme zomerdag en ik lig in mijn veel te hete slaapkamer naast mijn slapende man waar ik aankomende woensdag alweer een jaar mee getrouwd ben. Terwijl ik met dikke moeie ogen naar beneden strompel richting de wc hoor ik in de kamer aan de andere kant van de overloop hoe ons zoontje beweegt in zijn bed.

Het verwarde gevoel hield nog uren aan.
Net als het schuldgevoel tegenover deze aan mijn brein ontsproten vriendjes.

Een uurtje later ging de wekker terwijl ik net in de Villa Volta achtbaan(*) zat met Lyka, onderweg naar de tweede bocht suisden we met daverende snelheid naar beneden. Wie dacht Nanne wel dat hij was om me zo wakker te maken terwijl ik net heerlijk in de achtbaan zat?!

Van mij mogen mijn dromen wel weer als vanouds.
Onduidelijk, verward, psychedelisch en onnavolgbaar.
Dat wat je zodra je uit je bed stapt meteen weer vergeet dus.

(*) Niet iets waar de attractie onder normale omstandigheden over beschikt overigens.

more...

14:07:23 on 05-07-10 by Tylani - comments