Loslaten.

Altijd een teken aan de wand dat er ergens stress is:

Nutteloze huilbuien.

Als de eigenaar van de stal waar je deeltijdpaardje staat je kritiek geeft omdat je het plaatsje niet geveegd hebt bijvoorbeeld. Gelukkig weet ik dat het een, in verhouding, klein en onbeduidend vergrijp was. Dat het mij bovendien maar half een domme meid maakt omdat hij het niet bijzonder duidelijk gezegd heeft vorige week en dat ik extra tegoeden heb in de vergeetachtigheidszone vanwege de op handen zijnde verhuizing. Al met al moet ik me dus niet zo druk maken, vandaag even extra goed vegen en het verder van me af zetten. Tegen de tijd dat ik met de auto weer thuis ben aangekomen is hij het allang weer vergeten en bezig met het werk van alledag.

Dat ik het nu nog dichtbij genoeg draag om er een logje over te pennen moet u dus helemaal niet zien als problematisch.
Zodra ik mijn log zometeen afsluit zet ik het van me af. Echt.

12:07:46 on 30-08-10 by Tylani - comments

Nachtpaard.

Door het raam keek ik uit op Lyka, kletsend en rokend met haar vriendinnen op het schoolplein.

Kletsend en rokend?!
Míjn Lyka, mijn meisje, mijn elfjarige schattekind?
Rokend?!

Aan de positieve kant, ze kwam het wel aan me vertellen in de droom...

06:33:01 on 30-08-10 by Tylani - comments

Slecht karma?

Het is vrijdagochtend.
Vrijdagochtend dag achtentwintig en ik ben nog niet ongesteld. Ik wil naar de drogist voor een zwangerschapstest. Ik ben zo regelmatig als een koekoeksklok en bovendien ongeduldig. We zijn al een jaar bezig met dit brusje van Deneo en na het voortijdig overlijden van zowel Nini als JJ was ik eraan toe dat dat brusje er nu eens kwam. Drie keer is scheepsrecht tenslotte. Ik besluit tot zaterdag te wachten. Leg op vrijdag alvast de test klaar, je moet immers testen met ochtendurine en ik moet altijd om vijf uur 's ochtends plassen.

Die zaterdag heb ik een vaag streepje.
Maar elk streepje is een streep, zonder zwanger zijn geen hormoon immers. Ik geloof het nog niet zo en koop in de week erna een dure test. "Zwanger", zegt het ding, "2-3 weken". Ik zou dus een gat in de lucht moeten springen, maar met mijn twee miskramen in het achterhoofd ben ik in stilte afwachtend. Tot ik een kloppend hart heb gezien op een echo geloof ik niets. En zelfs dan, want dat kloppende hart zagen we bij Nini ook, wil ik eerst bij een week of twaalf armen, benen, vingers en tenen tellen voor ik er van uitga dat dit kleintje ook daadwerkelijk in april geboren gaat worden.

Wat haat ik het voor het eerst in mijn leven dat ik gelijk heb.

Er was wat bloedverlies. Nu is bloedverlies in de eerste weken van een zwangerschap niet ongewoon, dus ik maakte me niet meer zorgen dan ik al deed. Er was nog een dagje bloedverlies en ik maakte me een pietsje meer zorgen, maar nog niet meer dan ik toch al deed. Ik plande voor de zekerheid een echo op maandag in het ziekenhuis. En toen kreeg ik weer bloedverlies. Nog steeds geen bakken vol, niets waaruit met zekerheid af te lezen viel dat ook deze kleine spruit het leven niet gegund was, maar wel alweer. En toen kreeg ik buikpijn.

Ik heb deze keer niet eens de tijd gehad om hem een naam te geven.
Of misschien wel gewoon de wil niet.

Het oeroude schema De Wereld Is Tegen Me raast door mijn lijf terwijl ik achter de pc dit logje schrijf.

Er komt een brusje.
Er komt gewoon een brusje.

Als ik het maar lang genoeg volhoud ga ik het vast vanzelf geloven...

18:26:37 on 25-08-10 by Tylani - comments

Proefverhuizing.

Terug van twee weken vakantie vieren in het huis van opa en oma.

Wat bezielde mij ook al weer om amper een maand voor de daadwerkelijke verhuizing van stad Z. naar stad D. negen tassen, twee fietsen, een bolderkar, een scootmobiel met fietsaanhanger, de spelcomputer en de paardrijspullen mee te slepen naar een huis drie dorpen verderop?

23:04:49 on 13-08-10 by Tylani - comments