Vier keer scheepsrecht.

We proberen het opnieuw.
Na drie miskramen mag het geluk ons nu wel eens gezind zijn.
De verwachte menstruatie blijft uit en na een week of drie zien we in het ziekenhuis een hartje kloppen in een grijze kidneyboon. Maar ik geloof nog niets. Bij Nini en JJ zagen we immers ook hartactiviteit. We krijgen uit medeleven elke week een echo. En zien wederom een wiebelend hartje. Wat de week erna nog steeds zijn best doet om flink groot te groeien.

Onze spruit, Lille gedoopt dit keer (want Zweeds voor klein), groeit volgens schema.
Er zijn nog geen garanties, ik ben pas tien weken zwanger, maar het ziet er beter uit dan de vorige keren.
Als Lille braaf blijft zitten worden we in mei de trotse ouders van een brusje voor Deneo en Lyka.

Dat ik dus, net zoals bij JJ, zo ziek ben dat ik enkel van bank naar wc naar keuken en weer terug kan strompelen, zegt helemaal niets over eventuele gelijkenissen met de zwangerschap van JJ.
En ach, wat is nu negen maanden ellende op een mensenleven. Dat heb ik er wel voor over.

...

Nu ja, middenin die negen maanden kijk ik daar ietsje anders tegenaan.
Of nou, ietsje... De krachttermen die Nanne naar zijn hoofd krijgt als ik doodmoe en ziek en brakend en hondsberoerd de trap op kruip naar bed en blijkt dat hij geen appelsap heeft meegenomen naar boven zal ik u besparen.

Duimt u met me mee dat Lille braaf blijft zitten? Zo in ieder geval tot tegen eind april.

19:18:27 on 04-11-10 by Tylani - comments