Trots Op Ons.

Na vier maanden hebben we eindelijk de dozen in de slaapkamer uitgepakt.

Goed, een deel van de dozen zijn heringedeeld in nieuwe dozen en naar beneden verscheept om daar opgestapeld te wachten tot we de Lyka annex Studeerkamer gaan inruimen en een ander deel staat gevuld met het soort memorabilia dat men normaal op zolder bewaard op de kledingkasten -wij hebben geen zolder-, maar we hebben uitgepakt.

En dus zijn we trots.
Het idee dat ik ng trotser zou zijn als er voor de planke,n waar de inhoud van de dozen heen is gegaan, een mooi gordijntje zou hangen mag zich dus even diep achterin mijn geest parkeren.

Wij zijn Trots Op Ons.

19:27:11 on 31-01-11 by Tylani - comments

Hoezo Hormonaal?

Omdat je nu eenmaal pas weet of iets bevalt als je het probeert, omdat diverse mensen al tijden riepen dat het leuk zou staan en omdat het tenslotte wel weer aangroeit bedacht ik me dat ik er toch maar eens aan moest geloven.

Deneo's haar is nu kort.

Waar hij eerst mooie lokken over voorhoofd en oren had is nu een mooi opgeknipt koppie en een hanekammetje van gel, of wat stoere spikes. Iedereen zegt dat het hem leuk staat, al maakt het hem wel wat ouder. (is echt iets wat we kunnen gebruiken, hij wordt al voor kleuter aangezien af en toe...) Ik vind ondertussen dat hij een raar hoog voorhoofd heeft, dat zijn oren wel erg van zijn koppie af lijken te staan en vraag aan Nanne of dat altijd al zo was. Mijn manneke zelf vindt er niets boeiends van. Hij vindt gel leuk, dus dat hij dat nu elke dag (vaak twee keer per dag, omdat hij halverwege alle aanwezige gel in het tapijt en onze kleren heeft gesmeerd met zijn gekoprol) mag hebben dat lijkt hem wel wat.

's Avonds kijk ik foto's op mijn telefoon en huil ik omdat mijn Tijger mijn Tijger niet meer is.

Iets zegt me dat middenin mijn zwangerschap zoiets rigoreus doen als haren knippen misschien niet de beste keuze was...

13:31:27 on 26-01-11 by Tylani - comments

Mijn best.

Spruit Lille groeit nog steeds als kool. Helaas vind hij het nodig om tijdens dat groeien met wat weekmakers rond te strooien. Dat is een soort goedje waardoor alles onderdelen in je lijf in de buurt van je baarmoeder fijn flexibel worden. Handig, want dan kan dat straks mooi wat opzij en heen en weer bewegen als Lille besluit eruit te komen. Minder handig, omdat ik er nu waanzinnige rug- en bekkenpijn van krijg. Alhoewel Nanne zegt dat ik er erg schattig waggelend van ga lopen vond ik het toch maar een tijd voor de fysiotherapeut.

De bekkenbodemspecialiste -enkel maar fysiothepeut zijn is z uit de tijd- gaf me uitleg, een hele rits oefeningen en meldde an passant even dat het de bedoelding was dat ik elk uur tien minuten ging liggen.

Elk uur? Liggen? Tien hele minuten? Wat moet ik in die tijd in hemelsnaam doen?!
Ik, die al moeite heeft om stil te blijven zitten met een boek en een kop thee en liggen als een totale overgave ziet aan het Ty-kan-ook-niets syndroom moet nu, verplicht, elk uur, gaan liggen..

...

Na een half uurtje nadenken had ik een schema in elkaar geklust van zeven keer rusten per dag. Om en nabij elke twee uur. Na de lunch wat langer, om toch enige concessie te doen aan de fysiovrouw die vindt dat het elk uur moet en dan tussendoor wat korter. Ik neem een kruikje mee, leg een boek en een Ipod klaar en hoop er maar het beste van. Hoe ik dat rusten in wil passen als ik boodschappen ga doen, met Deneo naar de Ikea -zijn favoriete winkel want op alle bedden mag je klimmen- ga of om het gevoel te hebben nog iets te betekenen in de wereld der levenden naar een vergadering in het Verre Weg wil, ik heb nog geen idee.

Het wordt tijd voor tankstations met huurbedden.

12:18:31 on 04-01-11 by Tylani - 1 comment

Oud worden.

Ergens ben ik veranderd.
Waar ik vroeger van kwart over twaalf tot ruim tegen enen, of dan in ieder geval tot elk laatste grondbloemetje op was, buiten met een aansteeklont of sjekkie -toen was ik immers nog niet toegetreden tot de wereld der niet rokenden- alles met een lontje stond af te vuren had ik er nu al na twee fonteintjes genoeg van. De rest van het half uur afsteken keek ik met Deneo voor onze grote keukenramen naar hoe vader en stiefdochter al ons siervuurwerk de lucht in schoten.

Ik ben er nog niet over uit waar ik het meeste mee zit.
Dat ik, als een burgerlijke, dertien-in-dozijn, zoals de meeste moeders met kleine kinders met mij, van achter het raam zit te kijken terwijl de mannen en pubers met vuur spelen, of dat ik dat eigenlijk helemaal zo erg niet vond.

We geven de zwangerschap de schuld.

En ook: Dat half twee als een prima tijd voelde om naar bed te gaan. Sterker nog, dat ik tegen elven eigenlijk al vond dat het best nieuwjaar mocht worden. Maar dat vertel ik maar aan niemand.

12:00:00 on 02-01-11 by Tylani - comments