Eenzame toeschouwer.

Hij heeft paars met grijze sokjes aan. Zijn zwarte boxpakje is eigenlijk ietsje te groot en zit wat scheef, zijn rechterhandje verdwijnt steeds in zijn mouw. Mijn schoonzusje aait over zijn zijdezachte, nu nog donkerbruine haartjes terwijl Nanne's Handen vakkundig wat knoopjes losknopen om een luier te verschonen. Naast mijn zoon zijn pasgeboren koppie staat het flesje klaar wat hij zo gaat krijgen.

Er verschijnt een pop-up die me vraagt of ik de verbinding wil voortzetten of wil verbreken. Ik werk mezelf in zithouding , waggel naar de computer en klik op OK. Maar ik ben te laat, zijn bedje is leeg.

De IT afdeling van het ziekenhuis heeft de pop-up waarschijnlijk ingesteld om bandbreedte te besparen in het geval dat alle ouders en opa's en oma's die naar hun (klein-)kinderen op de afdeling neonatologie willen kijken tegelijk hun pc aan laten staan.

Want daar is hij. Onze zoon. Met zijn vader. Want die kan wel lopen. †En autorijden. Zodat hij hem flesjes kan geven. Kan knuffelen, voorzichtig, zodat de kabeltjes waarmee hij aan de monitor vastzit niet losgaan.†

Ondertussen lig ik daarentegen als door een vrachtwagen overreden op de bank thuis te wezen en te doen alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat ik hier ben en Maikson daar. Omdat nadenken over thuiskomen na je bevalling zonder kind onherroepelijk leidt tot huilbuien.

Hij heeft overigens niet eens echt wat. Hij heeft vermoedelijk wat, en had een onduidelijke bloedwaarde en de combinatie van die twee in pasgeboren kleintjes is voor een beetje kinderarts nog weleens reden om een paar daagjes neonatolgieafdeling met monitorbewaking aan te vragen. Maar hij doet het verder prima en met een beetje geluk mag hij morgen naar huis.†
Dus eigenlijk moet ik niet zeuren. Ik heb een zoon, hij is min of meer gezond en ik ben min of meer ongeschonden uit de bevalling gekomen. Min of meer precies wat ik negen maanden geleden verwacht had.

Geen enkele reden om huilend op de bank te liggen dus...

21:39:39 on 21-05-11 by Tylani - 1 comment

Eindelijk!

Voldoening na gedane arbeid:
Maikson Oosten* is geboren.

* Zo heet hij niet echt, maar als ik hier neerzet hoe hij echt heet, en zijn baas hem gaat googlen als hij achttien en en ik op deze site achttien jaar aan logjes heb staan... Nu ja, u begrijpt wat ik bedoel

21:38:43 on 21-05-11 by Tylani - comments

Zenuwlappig.

Ik ben nerveus.
Morgen ben ik achtendertig weken zwanger.
Morgen moet ik naar de gynaecoloog.
Morgen gaat die bekijken of ik ver genoeg ben verweekt om ingeleid te worden. (Allemaal moeilijke woorden die beteken dat Lille's komst zich gaat aandienen)

Ik ben nerveus.
Wat als ik morgen NIET ver genoeg ben om ingeleid te worden?
Maar wat als ik morgen WEL ver genoeg ben om ingeleid te worden?

...

Tijd voor meer thee.

19:08:28 on 15-05-11 by Tylani - 1 comment

Gevoelskwestie.

Nanne, als goede man en bijna-opnieuw-papa, belt me tussen de middag op om mijn eenzame dag wat te verlichten. Vandaag zit hij buiten in de zon met collega L.†

Wat hij verder nog zegt gaat een beetje langs me heen. Hij zit buiten in de zon met L. De collega in kwestie is een jonge vrouw, iets jonger dan ik. Ze werkt op een andere afdeling maar ze kunnen het goed vinden en gaan regelmatig samen lunchen. L. Heeft een vriendje, maar zelfs al had ze dat niet, dan is dat niet eens een probleem. Ik vertrouw Nanne en ben niet wantrouwig. Meestal ben ik vooral blij dat hij iemand heeft waarmee hij lekker kan kletsen.

Maar vandaag ben ik schreeuwend jaloers.
Niet omdat hij daar zit met L. , maar omdat hij DAAR zit, in de ZON, met L. En ik hier, op de bank, alleen, met pijn, te weinig lucht en een te dikke buik.†
Boos ben ik ook.†
Dat hij het waagt om mij lastig te vallen, op te scheppen dat hij in de zon kan zitten, op zijn werk, terwijl ik al maanden niet verder de deur uit kom dan moeizaam scooteren naar de dichtsbijzijnde supermarkt.

Zal ik hem een gepeperde mail sturen met al mijn grieven? Ik twijfel. Bedenk me dan dat hij me waarschijnlijk zal opbellen, zijn excuses zal aanbieden. Zeggen dat hij van me houdt en dat hij het zo erg voor me vindt dat ik niets kan. Waarna hij zal vragen of hij iets voor me moet doen, iets lekkers voor me meenemen, me extra masseren vanavond.

Nog voor ik een letter heb getypt voel ik me al schuldig.

En zo heeft u vandaag de exclusieve rechten van mijn eenzaamheid en krijgt hij wat hij ook nodig heeft in deze donkere dagen van de klagende zwangere vrouw: een kwartiertje in de zon met een vriendin.

Jammer dat beter weten zo weinig helpt bij je beter voelen...

13:09:42 on 11-05-11 by Tylani - comments

Gevoeligheden.

Mooi hoor, zo'n nieuwbouwhuis.
Mooie hoge ramen, helemaal van de vloer tot het plafond.
Mooi plat dak met plantjes erop.
Mooi dik vijfentwintig graden om tien uur 's avonds, ondanks tegenover elkaar openstaande deuren en ramen.

Een oeroud huis met kleine ramen heeft ook zo zijn voordelen zie ik nu. Slapen in het trappenhuis -want middenin dus relatief koel- klinkt ineens erg aanlokkelijk...

22:12:42 on 07-05-11 by Tylani - comments