Planmatigheden.

ADHD'ers kunnen niet plannen, geen tijd inschatten en een beetje ADHD'er komt bovendien structureel te laat.

Nu heeft deze ADHD'er een chronische hekel aan te laat komen maar helaas wel last van bovengenoemd planningsprobleem. Toen de wereld vooral nog bestond uit Mij, Mezelf en Ik was dat niet zo heel moeilijk. Ik ging gewoon altijd veel te vroeg weg, dan wist ik zeker dat ik op tijd aan zou komen. Voor en ritje van een half uur trok ik in de spits makkelijk een uur en een kwartier uit, wat er vaak in resulteerde dat ik met mijn onvermijdelijke blikje cola in de auto zat te lezen omdat ik fileloos naar de vergaderlocatie was gesjeesd en ruim een half uur te vroeg was. Maar tegenwoordig heb ik Een Gezin. Een Gezin met Kleine Kinderen. En met kleine koters ga je niet zo makkelijk een half uur in de auto een boekje lezen, tenzij je bijzonder houdt van honderd keer Paula de Koe voorlezen. Om toch op tijd op locatie aan te komen doe ik tegenwoordig aan Omgekeerd Partjes Plannen. Partjes Plannen betekend zoveel als het opdelen van de rit, opdacht of activiteit in zoveel mogelijk kleine stukjes waarvan ik dan per stukje bekijk hoe lang dat ongeveer zal duren.

Dat gaat ongeveer zo:

Afspraak op consultatieburo met arts van Maikson: 15:45 uur.
Maikson moet bij aankomst op dat buro eerst een flesje hebben: tijdsduur ongeveer 15 minuten. Aankomst: 15.30.
Bij aankomst gezondheidscentrum moet de fietskar ontkoppelt, alle jassen van ondergetekende en beide kinders uit en een goede parkeerplek voor scootmobiel gezocht: 15:20 uur.
Halverwege de route Deneo uit de fietskar schoppen om in het park zijn dagelijkse portie rennen en vliegen te ontvangen: ongeveer 15 minuten extra. Aankomst park: 15:05 uur
Weg van huis: 14:45 uur.
Schoenen aantrekken, kids inpakken, alles aankoppelen: 15 minuten. Als ik van te voren aankoppel en alleen hoef in te pakken: 10 minuten. Aanvang: 14:35 uur
Tas inpakken, rekening houdend met het feit dat ik halverwege altijd wat vergeet en nog twee keer extra naar boven moet: tijdsduur ongeveer 10 minuten. Beginnen om: 14:20 uur

Met enige regelmaat kom ik er tijdens het Omgekeerd Partjes Plannen achter dat de tijd van vertrek bijzonder veel vroeger ligt dan ik eigenlijk had gedacht. Of nog erger, dat hij al voorbij is.
Vandaag ging echter alles van een leien dakje.
Met de planning dan.
De tijd bleek daar echter wat weinig aan mee te werken.
Dat dus bleek dat een kwartier veel te kort is om een flesje te klussen*, kind uit te kleden, fles erin te stoppen en op tijd klaar te zijn voor de dokter, dat had ik absoluut niet kunnen weten. Het is helemaal niet zo dat flesjes thuis meestal twintig minuten duren... En dat Deneo vervolgens halverwege aankondigde NU te moeten plassen -zindelijk worden doet zich altijd voor op de meest onmogelijke momenten. En natuurlijk heeft hij dan een broek aan die niet zelf uit kan en is er geen krukje bij de wc- had ik ook al helemaal niet in mijn planning op kunnen nemen.

Ik vraag me af of het minder energie zou kosten om op te houden met plannen en gewoon overal te laat te komen...

*) 'Flesje klussen'. Een veel gehoorde term voor het volgende gedrag: Zuigfles uit tas vissen. Poeder, wat men voorafgaand aan de activiteit wanneer men het gekluste flesje nodig heeft heeft afgemeten en in een bakje gestopt, in het flesje gieten zonder te morsen. Mini thermosfles uit tas vissen. Thermosfles leeggieten in flesje. Dop op fles draaien. Goed aandraaien. Nogmaals goed aandraaien. Schudden. Nog meer schudden omdat blijkt dat dat vooraf afgemeten poeder zich met bijzondere vasthoudendheid heeft vastgezet op de bodem van de fles omdat je die voor het in de tas verdwijnen niet goed hebt drooggemaakt. Dop van de fles halen. Melk opdeppen die bij het verwijderen van de dop op de tafel, jouw nieuwe shirt en de tas is terecht gekomen omdat je de dop toch niet goed genoeg erop had gedaan. Fles ondersteboven houden boven je pols om te controleren of hij niet te warm is. Naar wastafel waggelen om de fles onder stromend koud water te houden omdat het water, wat net iets meer dan lauw was toen je het in de thermos goot, toch warmer was dan je dacht. Kind op de arm nemen. Kind een spuugdoek omknopen. Fles geven.

19:57:55 on 23-06-11 by Tylani - comments

Thema avond: Grenzen.

Iets zegt me dat het thema Grenzen bekijken met collega's niet moet leiden tot slapeloze nachten omdat je veel te lang op die waardeloze houten stoel hebt gezeten met je nog niet geheel genezen instabiele bekken...

16:39:49 on 22-06-11 by Tylani - comments

Uit.

Na maanden thuiszitten vond ik het maar eens tijd worden om weer eens wat van de wereld te gaan bekijken. Eens zien of hij er nog ligt en er nog zo uitziet als ik me herinner, en meer van dat al. Voor vanavond heeft mijn werk bij de Stichting een uitje naar de Grote Dierentuin in de Stad verderop gepland. Ik zie er ontzettend naar uit om iedereen weer eens te zien. Om te kunnen bijkletsen, te kunnen pronken met foto's van mijn kleine mannetje. Maar vooral om weer eens Ty te zijn. Geen mama, geen zieke, zwakke Ty, maar gewoon Tylani. Mezelf, u weet wel, die van vroeger, die onder dat stof en als die maanden bankhangen ergens verstopt zit.

Ik maak me dan ook helemaal geen zorgen.

...

Wat als het regent?
Wat als het waait en ik het koud heb?
Wat als er honderdduizend kilometer file staat en ik te laat ben?
Wat als ik veel te vroeg ben?
Wat als ik niets te zeggen heb?
Wat als ik niets leuks te zeggen heb?
Wat als ik met Stora, de grote scootmobiel ga en ik met de randstadrail moet en veel te laat ben?
Wat als ik met Ukk, de kleine scootmobiel ga en hij halverwege de avond leeg is?
Wat als ze raar naar me kijken in de scootmobiel?
Wat als...

Het mag duidelijk zijn dat ik na twaalf jaar ziek zijn en tien jaar scooteren ontzettend gewend ben aan blikken van anderen. En dat ik daarnaast ontzettend veel vertrouwen heb in mijn status als leuke, gezellige collega.

16:18:34 on 22-06-11 by Tylani - comments

Oermoeder.

Onze kleine Maikson heeft darmkrampjes. Dat is heel zielig, want doet goed zeer, en daardoor wordt hij uit zijn slaap gehouden. Dat is dan weer voor ons zielig, want omdat hij uit zijn slaap wordt gehouden worden wij ook uit onze slaap gehouden.

Net als broertje Deneo bakeren we hem dus in -u weet wel, van die doeken waarin het kind als een coconnetje omwikkelt goed ingepakt te slapen gaat-, we geven hem speciale voeding, houden hem goed rechtop zodat de eventueel aanwezige lucht die hij hapt er van bovenaan uitkan en vooral niet in zijn darmpjes gaat zakken, medicijnen tegen de krampjes, extra water in zijn flesje en knuffels op zijn buikje. Omdat we dan nog niet gerust zijn dat we alles aangrijpen om zijn jonge leventje zo draaglijk mogelijk te maken kopen we ook nog een bochtfles met anti-krampjes ventiel en een hele lading spenen om precies uit te gaan proberen welke er het beste werkt.

Een ventiel waar de lucht uit kan. Da's handig, want waar de lucht niet in de fles zit kan hij ook niet in zijn darmen zakken.

Als ik de fles neerzet wordt ik plotseling heel warm van binnen.
Of nee, van buiten.
Of liever, van overal!

Het luchtventiel blijkt ook prima melk door te laten en die stroomt nu vrolijk weg in mijn nachtelijke pyjama en ons kussen.

Goed. Niet getreurd. Als doortastende ouder heb ik in een wip een inmiddels om voedsel krijsend kind -geduld is in onze familie zelden aangeboren- in nieuwe kleren geworsteld en mezelf ook even iets drogers aangedaan. Uit de koelkast pluk ik een van de laatste gewone -zonder bocht of anti kramp gedeelten- flessen en verlicht de inmiddels onuitstaanbare honger van mijn gillende spruit. De volgende dag haal ik de hele fles uit elkaar, maak hem schoon en droog en schroef het weer in elkaar. Geen lekkage. Ben ik nu zo debiel? Ik was toch niet aan het hallucineren? De hele dag gaat het fles geven prima en heb ik zowaar een vrolijk kind. Tot halverwege de dag opnieuw ergens een ventieltje de weg kwijt raakt en dit keer de inhoud van de fles in de bank sijpelt met de snelheid van een lurkende olifantenbaby.

Dus waarom gooiden wij het onding niet gewoon weg?

Ja maar... Stél nou dat er een kánsje in zit dat hij van dat ventiel nét wat minder krampjes heeft... Niet dat ik dat idee heb op zich, maar stel. Wat ben ik dan wel niet voor waardeloze moeder dat ik het onderstromen van bank en bed en kleding als een barriere zie om een flesje met ventiel te blijven gebruiken?

Iets zegt me dat je zorgzaamheid ook te ver kunt doortrekken...

16:36:00 on 12-06-11 by Tylani - comments

Thuis!

Ons manneke is eindelijk thuis!

16:08:00 on 01-06-11 by Tylani - comments