Kan iedereen overkomen.

Middenin de nacht wakker worden van pijn in mijn oog.
Me bedenken: "Heb ik mijn lens eigenlijk wel uit gedaan gisteren?"
Focussen op de plafondventilator, die verassend scherp is.
Naar de spiegel strompelen en vloeistof in mijn oog druppelen (*).
Lens eruit wrikken.
Nog maar een keertje wrikken.
Voor de zekerheid wat extra vloeistof druppelen en nog maar eens checken of ik de wekker aan de andere kant van de kamer kan zien. Ja, scherp, er zit echt een lens in.
Naar de badkamer, alwaar ik na tien minuten proberen een beetje in paniek begin te raken. In de spiegel zie ik toch echt de rand van mijn lens, maar hij schuift geen millimeter op. Uiteindelijk ga ik van ellende maar weer naar bed en bedenk me dat het wie weet morgen beter gaat.

De ochtend komt en ik stap uit bed direct naar de spiegel. Ik zie nog steeds een lens. Nanne komt binnen.
"Dus het was geen droom?" zegt hij. En: "Je weet zeker dat je wel een lens in hebt?"
Ja, hallo, ik ben niet stom ofzo, ik zie hem toch?! En ik kan de wekker zien, kijk maar...

Hmm. Wat een wazige wekker ineens.
Terug naar de spiegel, Nanne echter me aan.
Die streep lijkt ineens... anders. Het lijken er wel twee. Het lijken wel.. Deurposten.. Een beetje zoals de deurposten van onze badkamer, maar dan heel klein en rondig, alsof ze weerspiegeld zijn in een bol oppervlak.

...

Gelukkig heb ik bakken met humor op de vroege ochtend.


(*) Want een beetje lens heeft na een aantal uur slaap heerlijk knuffelend contact gemaakt met de oogbol en wens daar niet zomaar uit te worden verwijderd zonder wat extra, in dit geval vloeibare, overtuigingskracht.

09:58:19 on 15-09-12 by Tylani - comments