RŽunie.

Internet is een openbaring.
Zo vond ik mijn vroegere vriendinnetje online terug.
Zij woonde vroeger achter mij. Of liever, onze tuin grensde aan een gangetje, waaraan dan wat verder naar links hun huis weer grensde. Ze komt uit een gezin met vijf kinderen, waarvan ik me vooral haar jongere broertje herinner, en de zus waarmee ze op de kamer sliep.
Er was nog een oudere broer, die me eigenlijk nooit wat zei, maar die ik laatst ineens tegen het lijf liep omdat zijn zoon met Deneo op de peutergym zat.
De jongere broer was ik jaren geleden in therapie al eens tegen het lijf gelopen.
Maar Elf, zoals ik mijn vriendinnetje bij deze even doop, heb ik sinds jaren niet meer gezien.

Wij waren nogal jongensachtig, Elf en ik. We klommen in bomen en op garages. Vielen uit die bomen in de sloot, in onze zondagse jurk nog wel. Ze waren heel gelovig, bij Elf thuis. Bij het eten werd er uit de bijbel gelezen en door de kinderen om het snelst 'Herezegendezespijzenamen' gebrabbeld voordat er opgeschept kon worden. Die zondagse jurk bij Elf stond dan ook helemaal niet. Wij struinden door het park, klommen in oude schuren en verstopten ons op zolders. Ik keek bij haar thuis de moddermonsters, wat ik doodeng vond, en bij de spannende stukken mijn vingers zowel voor mijn ogen als in mijn oren stopte. We dansten in de regen totdat haar moeder ons naar binnen haalde.

En toen was daar de puberteit.
En hielden we op vriendinnen te zijn.
Of dat nu kwam omdat ik weer uit huis ging -mijn ouders, die voorheen al niet zo goed wisten wat ze met kinderen moesten, wisten het nu helemaal niet meer- , of omdat we andere interesses kregen, ik weet het eigenlijk niet. Om eerlijk te zijn heb ik door de jaren heen ook eigenlijk bijzonder weinig meer aan Elf gedacht.
Tot ik haar broer tegen het lijf liep en haar naam eens losliet op facebook.

Ik zou ik natuurlijk niet zijn als ik niet impulsief opperde dat we eens af zouden spreken om bij te kletsen.
Een kopje thee en wat kroos uit de sloot halen, met natte jurken en al.
Zien wat er van elkander geworden is enzo.

Zij is getrouwd, twee kindertjes en is hulpverlener in de grote stad.
Ik ben getrouwd, heb drie kindertjes, doe wat hulpverlenend vrijwilligerswerk in de grote stad.

Zou het de goden verzoeken zijn om meer te willen weten dan dat? Waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen om contact te zoeken met de enige persoon die zowel mij als mijn ouders nog kent van vroeger, naast mijn broertje Timo... Ga ik vertellen over vroeger? Wat wel en wat niet? Zou ze weten hoe het vroeger thuis was? Wil ik dat eigenlijk wel weten?

En wat als ik haar helemaal niet aardig vind...?

(Laat ik haar in ieder geval vragen of zŪj weet waarom het fietspad "pinguinlaantje" werd genoemd...)


22:03:30 on 25-10-12 by Tylani

Comments

No comments yet

Add Comment


Warning: Parameter 1 to NP_SpamGuardian::event_FormExtra() expected to be a reference, value given in /home/datylani/domains/tylani.nl/public_html/nucleus/libs/MANAGER.php on line 370