De Gekwetste Gekko.

Men neme een supermarkt om de hoek.
Niet de supermarkt waar de boodschappen het goedkoopst zijn, en daar waar ik dus het vaakst boodschappen doe, maar wel eentje waar men Droetels spaart. Kleine harige beestjes uit allerhande werelddelen. Normaal gesproken laat ik een beetje supermarkt actie graag links liggen, maar voor deze maakte ik dit keer een uitzondering. Er waren vriendjes om de Droetels mee te ruilen, een mooi plateau om ze op uit te stallen, en, niet in de minste plaats, mijn zoontje wilde ze graag. Aldus spaarden wij Droetels.

Na een week of wat hadden we een mooie verzameling van een stuk of twaalf beesten. Nog niet in de buurt van de benodigde vijfentwintig, maar toch redelijk op weg. Papa Nanne nam Maikson en Deneo mee boodschappen doen, voor meer Droetels, en, niet te vergeten, eten voor de aankomende week. Tot Deneo's grote verrassing bleek het de dag van de Mega Droetel. Een grote doos met daarin een gelig uitgeslagen gekko, die desgewenst in de buurt van een lamp gebracht kon worden om de kamer in het donker van licht te voorzien. Deneo was de koning te rijk. De gekko, inmiddels Glowy gedoopt, moest mee aan tafel, mee naar oma, en 's avonds mee naar vriendinnen L. en N. waar hij uit logeren mocht. Gekko Glowy sliep naast zijn kussen -veel eerder dan meneer zelf ging slapen- en werd de volgende dag onder de arm mee naar beneden gesleept. We kunnen wel zeggen dat het luminescerende reptiel al na een dag in zijn aanwezigheid was gegroeid tot het niveau van de gevestigde knuffels, en dientengevolge overal mee naar toe moest.

Tot het noodlot toesloeg.

In zijn haast om zich vol te zuigen met licht kwam Glowy iets te dicht bij een warme hallogeenlamp.
Diepe, gapende brandwonden waren het gevolg. Wij, als goedbedoelende, huilvermijdende ouders, probeerden nog om het diertje diep onderin de tas te verstoppen. Maar we hadden niet gerekend op de standvastigheid van een vierjarige. 'We moeten Glowy niet vergeten!' riep Deneo. Toen moest het reptiel uit de mouw, en vertelden we hem dat zijn lieve gekko helaas wat kwetsuren had opgelopen onder de warme lamp. Er vormden zich tranen in zijn mooie moeie ogen. 'Neeeee...mijn Glowy...' Niet getreurd, zeiden wij, morgen gaan we naar de supermarkt, en dan vragen we om een nieuwe. Die hebben ze vast nog wel.

Inmiddels is het morgen, en begon ik toch een beetje te twijfelen aan dat 'die hebben ze vast nog wel.' Ik had Deneo moeten beloven dat we een nieuwe zouden halen. 'Meteen na school hŤ mam. Dan ga ik mee hoor mam. Zeker weten niet vergeten hoor mam!' Maar ja, het was een tijdelijke actie, die Mega Droetels. En vanmiddag na school was nog wel erg ver weg. Ik kon beter zelf even langs de winkel rijden, dan was de kans het grootst dat ze er nog waren. Een heftige regenbui later kwam ik ietwat druipend aan bij de servicebalie van de dorpssuper. Ik hield mijn gehavende gekko omhoog en vroeg of ze misschien, heel misschien, nog een nieuwe voor me hadden. De mevrouw schudde van nee.

Ow. Ok.

Mijn kleine manneke, zijn arme gekko! Ik zag voor mijn geestesoog zijn verdrietige gezichtje als ik hem zou vertellen dat zijn gekko niet meer tot omruilen bewogen kon worden. Weer in de auto kwamen er tranen. Ik was moe en verdrietig en down en nou was er ook al geen nieuwe Gloohoowyy voor mijn kleine mannentje.
Heftig schudde ik na een tijdje mijn hoofd en de tranen uit mijn ogen. Wat zat ik hier nou te piepen om een notabene gratis verstrekt plastic retiel! De strijd is nog niet geleden, o nee, een eindje verderop is er nog een super. Wie weet hebben ze daar nog gekko's.
Ik racete erheen, en mijn hart sprong op doen de dame van de balie na een aanvankelijk 'nee' toch nog ging bellen met haar collega's. Maar helaas, geen lichtgevende beestjes meer. Teneergeslagen tufte ik naar huis.

In de auto kreeg ik alweer energie. Weet je wat ik zou kunnen doen? Ik zou kunnen rondbellen naar alle supers van dat soort in de regio, wie weet hadden ze er ergens nog een. Ik zou een foto op kunnen hangen bij de dorpssuper, van arme verbrande Glowy, en dan vragen wie er een gekko had en hem niet meer wilde. Ik zou het op facebook posten en vragen of iemand er nog eentje had. Of ik zou het op twitter kunnen zetten - ontroostbare jongen van vier zoekt gekko voor licht in de duisternis- , en dan de supermarktketen taggen, en wie weet had dan de een of andere magazijn medewerker er nog ergens eentje in een la liggen. Ik zag mezelf al eventjes bij de wereld draait door of Paul de Leeuw met mijn 'quest voor een gekko'
... erm... goed. Eerst maar eens bellen. Volgens mij zat er aan de andere kant van de stad nog een super met Droetels.

'Goeiemorgen! Je spreekt met Suzanne van de supermarkt! Waarmee kan ik u helpen?'

Zonder hoop in mijn hart legde ik uit dat ik de moeder was van een zielig jongetje van vier wat heel graag een nieuwe gekko wilde hebben. Terwijl ik sprak googlede ik alvast op de overige winkels van de keten, zodat ik zou weten waar ik zometeen heen zou bellen. Hoe ver weg zou ik zoeken eigenlijk? In ieder geval in Den Haag en Rotterdam. Zouden Gouda en Leiden ook nog in de regio zijn? Een beetje autorit had ik natuurlijk wel over voor mijn zoon, toch? Dat zou Nanne ook vast wel begrijpen.

'Natuurlijk kan dat! Wij hebben nog meer dan genoeg gekko's hoor, je mag hem zo komen halen!'

Erm.. Wat? Ja? Echt?!

Stuiterend kwam ik ietwat later de supermarkt uit en huppelde naar de auto.
Deneo had weer een Glowy! Liefdevol zette ik het doosje met het luminiscerende beestje op de bijrijdersstoel neer. De zon brak door de regenwolken en bescheen de weg die ik volmaakt gelukkig naar huis reed.

Het is maar goed dat Deneo een moeder heeft die rationeel en flexibel omgaat met grote problemen.

10:53:20 on 16-09-13 by Tylani

Comments

No comments yet

Add Comment


Warning: Parameter 1 to NP_SpamGuardian::event_FormExtra() expected to be a reference, value given in /home/datylani/domains/tylani.nl/public_html/nucleus/libs/MANAGER.php on line 370