To be or not to be me.

Lieve lezers,
ik heb een vraag.

Vooral aan mezelf, maar ook een beetje aan jullie. Niet echt een dilemma, meer een overdenking.
Het gaat zo, mijn kinders hebben sinds kort een wonderlijk schoentje met wielen: de Heely.
De Heely is een best leuk uitziende sneaker met een wieltje onderin. Skaten en lopen in één dus zeg maar.
Als je ze gewoon voor de leuk aan wilt haal je de wieltjes er gewoon uit en hou je een tredy sneaker over.

Nu zat ik dat zo eens aan te zien en bedacht vervolgens: eigenlijk wil ik ook wel Heelys.
Ten eerste heb ik toch sneakers nodig. Zo af en toe draag ik een broek en de schoenen die ik daar meestal onder aan heb zijn minstens nog gekocht in het gulden tijdperk en inmiddels wel wat aan vervanging toe.
Ten tweede zou zo'n wieltje me best wel eens wat energie kunnen schelen, rijden gaat vast beter dan lopen. Daar ik meestal loop als ik boodschappen doe lijkt me dat helemaal ideaal, want een supermarkt vloer is lekker glad en rolbaar.
En ten derde is het gewoon cool natuurlijk om af en toe gek mee te doen.

Maar.. Nu vraag ik me af: is dat wel zo'n goed idee?
Ben ik niet een beetje oud voor Heelys?

Normaal laat ik me eigenlijk nooit zo beinvloeden door wat anderen denken.
Niet dat ik ongevoelig ben voor wat een ander vindt. O, nee, onzeker als ik ben, kan ik me daar goed druk over maken. Maar meestal doe ik dan vervolgens toch gewoon wat ik zelf wil. Enige rebelsheid is zeker blijven hangen na mijn tienerjaren.
Toch voelt het nu anders.

Zie ik mezelf echt door het winkelcentrum rollen met Heelys?

Mijn gedachten gaan wat met me aan de haal merk ik.
Waar ik anders nooit het gevoel heb bekeken te worden, ondanks mijn toch wat anders-dan-anders outfit, heb ik nu al bij voorbaat het idee door elke groepje hangende tienermeiden hardop uitgelachen te worden.

Misschien is het onderdeel van mijn ouder worden.
Het laatste jaar heb ik meer dan ooit het gevoel ouder te worden. Ik heb wat grijze haren onder de verf, wat rimpeltjes, en een gezicht wat ik met de beste wil van de wereld niet meer echt voor in de twintig kan verslijten. En dat, terwijl er van binnen nog steeds een meisje van zestien woont, zoals Dolle Moeder dat zo mooi zegt. Nu ja, in mijn geval dan niet van zestien, maar misschien van 23. Ik voel me nog steeds niet volwassen, heb altijd het gevoel dat andere volwassenen zoveel meer volwassen zijn dan ik. In mij woont een kleine Tylani, een meisje dat op trampolines springt en wild en impulsief is. Kinderlijk onzeker kan zijn, en heel aanhankelijk, maar ook koppig en haar haren wapperend in de wind en haar kont tegen de krib gooit.

Ooit had ik een gezin, met dochter Lyka en haar Papa P. Maar ik was negentien, dus nog niet echt volwassen, O nee, dat niet. Volwassen was een soort synoniem voor burgerlijk en saai, en als ik iets niet was was het dat. Toen werd ik ouder en kreeg ik een gezin met Deneo en Maikson en mijn lieve Nanne. Ik had alles van die lat waar ik andere Volwassenen langs legde, een huis, een hypotheek, een gezin, een regelmatig leven. Maar dat gevoel me echt Volwassen te voelen, dat kwam niet.
Ik voel me jong.
Dus blijf ik vrolijk rondhupsen in lange jurken met twee staartjes.

Maar nu, de Heelys.
Kan ik het wel maken om met sneakers met wieljes aan door het winkelcentrum te rollen?
Ben ik daar niet -God, wat een rotwoord- te oud voor aan het worden?
Volgens mijn dochter wel.
Die herinnerde mij er laatst haarfijn aan dat het écht niet kan, die twee staartjes.
"Je bent zésendértig Mam!"

Voor het eerst sinds, nu ja, ooit, is mijn gevoel het mogelijk met haar eens.
En dringt mij de vraag op: moet ik dat inderdaad wel doen? Wordt het niet eens tijd om me te conformeren aan het heersende beeld van Volwassen Vrouw?
Moet ik niet eens stoppen met die twee staartjes, accepteren dat ik nu eenmaal ook ouder wordt, me volwassen gaan gedragen, eventueel zelf kleden en wie weet zelfs mijn lidmaatschap van lievelingsstudentenvereniging de Koornbeurs eens opzeggen?

Stel dat ik dat doe, waarom doe ik dat dan eigenlijk?
Doe ik dat omdat IK vind dat het niet kan, of omdat U dat vindt. (of liever, omdat ik DENK dat de U daarbuiten dat vindt)
En als ik dat dan vind, waarom vind ik dat dan eigenlijk?
In hoeverre is het me aangeleerd dat een 'oudere' vrouw geen twee staartjes mag hebben?
Dat ik grijs haar lelijk vind - tenzij bij mooie Zuid Amerikaans gebruinde vrouwen met kralen in het haar- en rimpels en hangborsten niet mooi zijn.
Of vind ik dat omdat ik stiekem helemaal niet oud wíl zijn? Omdat ik graag een buitenkant heb die beter past bij de binnenkant?
Ik weet het eigenlijk niet zo goed.

Eigenlijk weet ik maar twee dingen zeker.
- Heelys zijn leuke dingen.
- Ik heb nieuwe sneakers nodig.

Noot: Voordat u nu allemaal gaat roepen: "Blijf nou maar gewoon jezelf!", -want ik geloof dat ik lezers heb die dat vinden, dat ik zo kinderlijk en stuiterig en gek en raar en jong mag blijven als ik zelf wil, ongeacht wat de Grote Buitenwereld daarvan vinden zal- nodig ik u uit om met me te delen: wat zou u zelf doen?
Zou u Heelys kopen en erop door de stad rijden?

20:06:17 on 04-04-16 by Tylani

Comments

No comments yet

Add Comment


Warning: Parameter 1 to NP_SpamGuardian::event_FormExtra() expected to be a reference, value given in /home/datylani/domains/tylani.nl/public_html/nucleus/libs/MANAGER.php on line 370